رضا تواضعی , rezatavazoie

رضا تواضعی

 قطعا کسی که از زخم زدن بیگانه بر تن مام میهن خرسند می شود نطفه اش ناپاک است
رضا تواضعی , rezatavazoie

رضا تواضعی

مطالبدوستان 346
رضا تواضعی , rezatavazoie
برخیز که می‌رود زمستان
بگشای در سرای بستان
نارنج و بنفشه بر طبق نه
منقل بگذار در شبستان
وین پرده بگوی تا به یک بار
زحمت ببرد ز پیش ایوان
برخیز که باد صبح نوروز
در باغچه می‌کند گل افشان
خاموشی بلبلان مشتاق
در موسم گل ندارد امکان
آواز دهل نهان نماند
در زیر گلیم عشق پنهان
بوی گل بامداد نوروز
و آواز خوش هزاردستان
بس جامه فروختست و دستار
بس خانه که سوختست و دکان
ما را سر دوست بر کنارست
آنک سر دشمنان و سندان
چشمی که به دوست برکند دوست
بر هم ننهد ز تیرباران
سعدی چو به میوه می‌رسد دست
سهلست جفای بوستانبان
ادامه
99
10
1
8
رضا تواضعی , rezatavazoie
ایران 2 سال پیش
ادامه
29
2
6
رضا تواضعی , rezatavazoie
ایران 2 سال پیش
ادامه
24
5
13
رضا تواضعی , rezatavazoie
ایران 2 سال پیش
ادامه
11
3
9
رضا تواضعی , rezatavazoie
ایران 2 سال پیش
ادامه
8
1
10
رضا تواضعی , rezatavazoie
یادی کنیم از شیر مردانی که سال جدید کنار خانواده هاشون نیستن
تا ما با آرامش عید داشته باشیم
خوشی که میکنی یادت باشه مدیون خون های زیادی هستی امنیت به همین سادگی بدست نمیاد
ادامه
16
5
6
رضا تواضعی , rezatavazoie
***روز مادر و روز زن بر تمام شیر زنان و مادران کشورم مبارک ***
ادامه
21
3
8
رضا تواضعی , rezatavazoie

دوستی داشتم که وقتی سر میز غذا می‌نشست عادت داشت که هر از گاهی برای اطرافیانش لقمه‌ای بگیرد و به دست‌شان بدهد. او در گرفتن این لقمه‌ها حوصله و سلیقه زیادی به خرج می‌داد و سعی می‌کرد با اضافه کردن انواع چاشنی‌ها و مخلفات آن‌‌ها را تا حد ممکن خوش‌مزه کند. کسانی که این لقمه‌ها را دریافت می‌کردند معمولاً غافل‌گیر و خوش‌حال می‌شدند و گاهی هم برای جبران - یا تکثیر - این محبت٬ خودشان نیز با دقت و ظرافت بیش‌تری لقمه‌ء «خوش‌مزه‌»تری برای او یا فرد دیگری می‌گرفتند.
روزی دلیل این کار را از او پرسیدم. کمی فکر کرد و این جواب تامل‌برانگیز را داد؛ من با این لقمه‌ها به غذا خوردنم «معنی» می‌بخشم.
او در واقع با همین «لقمه‌»های کوچک یک «قدم» از تجربهء «مادی» غذا خوردن فراتر می‌رفت و آن را به یک تجربهء «معنی‌دار»تر و «معنوی»تر تبدیل می‌کرد.
البته همهء ما مدام - عمدتاً به شکل ناخود‌آگاه - همین کار را می‌کنیم. همهء ما هموراه این نیاز را احساس می‌کنیم که یک «قدم» از جنبهء «مادی» فعالیت‌ها و تعاملات روزمره‌مان فراتر برویم تا به لحظات زندگی‌مان «معنیِ» بیش‌تری ببخشیم؛
مثلاً٬‌ پول می‌دهیم و بلیط یک نمایش تئاتر یا یک کنسرت موسیقی را تهیه می‌کنیم. میان ما و آن هنرمندان قراردادی بسته می‌شود؛ ما پول می‌دهیم و آن‌ها در ازای آن برای‌مان هنرنمایی می‌کنند.
اما این «داد و ستد» مادی به خودی خود برای هیچ کدام از طرفین رضایت‌بخش نیست. حتی محتوای مفهومی آن نمایش هنری به تنهایی این تجربه را «کامل» نمی‌کند. برای این‌که تجربه‌ کامل و رضایت‌بخش شود؛ هر دو طرف «نیاز» دارند تا یک «قدم» از این «تبادل مادی» فراتر بروند؛ ما (تماشاچیان) نیاز داریم که در پایان نمایش بایستیم و برای هنرمندان کف بزنیم و با صدای بلند تشویق‌شان کنیم. آن‌‌ها نیز «نیاز» دارند که دقایقی در برابر ما بایستند و صدای تشویق‌های‌ ما را بشنوند و «تعظیم» کنند و قطعه‌ء اضافه‌‌ای هم برای‌مان بنوازند.
این «قدم» نهایی جز آن «قرارداد» اولیه نیست. اگر تماشاچیان در آخر نمایش‌ها و کنسرت‌ها برای هنرمندان کف نزنند و اگر هنرمندان به احترام آن‌ها نایستند و تعظیم نکنند و قطعهء اضافه‌ای برای‌شان ننوازند٬ هیچ نقض قراردادی صورت نگرفته و به ارزش هنری برنامه هیچ لطمه‌ای وارد نشده‌است. اما بدون این «قدم» آخر٬ بدون عبور از جنبهء مادی این داد و ستد٬ بدون برقراری این ارتباط «معنوی» میان هنرمند و مخاطب٬ شاید هرگز انگیزه‌ای برای برگزاری هیچ نمایش هنری یا کنسرت زنده‌ای وجود نداشت.
همین اتفاق در رابطهء میان شاگرد و معلم٬‌ بیمار و پزشک٬ خریدار و فروشنده و سایر ارتباطات انسانی ما رخ می‌دهد؛
«حرص» خوردن معلم برای یادگیری شاگردان٬ «دلسوزی» پزشک برای بازگرداندن سلامتی به بیماران٬ احساس «تعهد» یک سیاست‌مدار نسبت به رفاه و عزت ملی؛ همگی لااقل «یک قدم» ورای قراردادها و داد و ستدهای مادی شکل می‌گیرند.
اما امروز فرهنگ «مصرف‌گرایی» و «مادی‌گرایی» و «چشم و هم‌چشمی» که بر جامعه حاکم شده - و ساختار عظیم اقتصادی که بر اساس این فرهنگ شکل گرفته - آن‌چنان بر نقش‌های اجتماعی و تعاملات و فعالیت‌های روزمره ما سنگینی‌ می‌کند و آن‌ها را در زیر خرواری از مادیات دفن می‌کند٬ که استخراج «معنی» از درون آن با هیچ تعداد «لقمه‌های معنی‌بخش» امکان‌پذیر نیست. برعکس٬ فرهنگ امروز جامعه لقمه‌‌های معنی‌بخش را از حلقوم شهروندان بیرون می‌کشد و زندگی را برای‌شان از معنی خالی و پوچ می‌کند.
در این فرهنگ مادی‌گرایی٬ ازواج‌ عمدتاً یک «قرارداد» پیچیدهء اقتصادی است که امنیت عاطفی٬ پیوندهای خانوادگی و احساسات انسانی از مفاد غیرضروری تشریفاتی و قابل اغماض ‌آن‌ند.
در این فرهنگ٫ انگیزه‌هایی مانند؛ خدمت به جامعه٬ کاهش رنج دیگران٬ مبارزه با فقر٬ برقراری صلح و آرامش٬ کسب دانش٬ ارتقای سطح فرهنگ و آگاهی در جامعه٬ کمک به پیش‌رفت و توسعه کشور؛ انگیزه‌های «ساده‌لوحانه» و «شعاری» و «بیهوده» محسوب می‌شوند.
در این فرهنگ٬ شبکه‌های اجتماعی نه «شبکه‌»اند و نه «اجتماعی»؛ بلکه مجموعه‌ای از ویترین‌های شخصی هستند برای به نمایش گذاشتن ظرف‌های خوراکی‌ و مسافرت‌های تفریحی و میهانی‌های مجلل.
در این فرهنگ٬ رستوران‌ها و سفره‌خانه‌ها به تدریج با «بوفه‌»های «All you can eat» (تا می‌توانی بخور!) جایگزین می‌شوند٬ برنامه‌های تلویزیونی به استودیوهای «قرعه‌کشی» و مسابقات «اس.ام.اس»ی و تمجید و تبلیغ دقیقه به دقیقه برای «حامیان مالی برنامه» تبدیل می‌شوند٬ «چشم‌ها» رفته رفته به «لنزهای شیشه»ایِ بی‌برق و بی‌جان تغییر شکل می‌دهند و «لبخندها» زیر انبوهی از تزریقات ژل و بوتاکس منجمد می‌شوند٬ و گل‌فروشان برای مراسم‌های خواستگاری «دسته‌گل‌های تراول چکی» آماده می‌کنند.
این میزان از مادی‌گرایی نه نشانهء «توسعه» و «پیش‌رفت» است و نه حرکت به سوی «مدرنیته»؛ بلکه یک بیماری اجتماعی‌ و فرهنگی‌ کُشنده‌ است که برای درمان آن «لقمه‌های معنی‌بخش» به تنهایی کفایت نمی‌کند٬ به «دارو»های قوی معنی‌بخش نیاز داریم.
علی نصری
ادامه
8
1
3
رضا تواضعی , rezatavazoie

بودجه نظامی ایرن حدود 7 میلیارد دلار است معادل یک هفدهم ( 1 / 17 ) بودجه کل کشور
( با یک هفتم اشتباه نشود همان یک هفدهم درست است )
بودجه نظامی ترکیه 25 میلیارد دلار است که معادل تقریبا یک پنجم کل بودجه اش هست و بیش از سه و نیم برابر بودجه نظامی ایران
بودجه نظامی عربستان نزدیک به 80 میلیارد دلار است معادل یک سوم بودجه کل کشور عربستان و بیش از یازده برابر بودجه نظامی ایران ( البته در سال 2016 این عدد 90 میلیارد دلار است که تقریبا 14 برابر بودجه نظامی ایران می شود ولی چون سال مالی 2015 ملاک گرفته شده همان 80 میلیارد دلار درج شده است )
ترکیه جزء ناتو است و عربستان هم جزء ای از پیمان منطقه ای سپر جزیره بین کشورهای حوزه خلیج فارس
در حالی که ایران جزء ای از هیچ پیمان نظامی بین المللی و منطقه ای نیست

ایران با دشمنی به قدرتمندی آمریکا مواجه است و با اسراییل دشمنی ای آشکار دارد در حالی که هردو کشور ترکیه و عربستان رابطه عمیقی با آمریکا دارند و در مورد اسرائیل هم یا مثل ترکیه رفیق و شفیق هستند و یا مثل عربستان زیر پوستی بده و بستان دارند

آن وقت این کشورها با این یال و کوپال نظامی! ( دسته کم روی کاغذ ) و بدون داشتن دشمن استراتژیک فرامنطقه ای از ایران بخاطر گسترش نظامی گری در منطقه شکوه دارند و حتی شکایت پیش آمریکایی می برند که به آنها برای مهار نظامی ایران کمک کند ! و بعد پشت جریانهایی هم هستند که به شکل مشکوکی "معترض به کمک های ایران به حزب الله و گروه های جهادی مشروع فلسطینی هستند !
ادامه
25
7
15
رضا تواضعی , rezatavazoie
ادامه
17
1
9
رضا تواضعی , rezatavazoie
این ادعا های تخیلی و پوچ مطرح شده اند که گویا اصلا این نام «آذربایجان» از ترکیب واژه های ترکی آز، ار، بای و جان تشکیل شده است که البته در آن میان «جان» ترکی نیست. ولی اصولا این گونه ادعا ها محصول خیالبافی است و پیش از همه در نظر نمیگیرد که چنین فرضیه ها را نمیتوان صرفا با قدرت تخیل توجیه کرد بلکه باید گواه هاى تاریخی آورد و نشان داد که این یا آن نام و واژه کجا و از سوی کی و در چه تاریخی و در کدام روند تحول واژگانی، دستوری، املائی و آوائی تبدیل به شکل کنونی خود شده است.
یک عده هم که «آذربایجان» را با «ز» می نویسند، میگویند که مثلا میخواهند به رابطه نام آذربایجان با آتروپاتن اعتراض کنند، که در آن صورت هم این به اصطلاح «اعتراض» مبتنی بر بیسوادی معترضین است.
حالا ورای این انگیزه ها و تاریخ شکافی و زبانشناسی من درآوردی، چرا در املاى «آذربایجان» به خط عربی و فارسی «ذ» درست است و نه «ز»: از همان ابتدا که نوشتار عربی (همراه با حروف فارسی نگار مانند پ، ژ، چ، گ) جای خط و الفبای آرامی پهلوی را گرفت، واژه آذربایجان را نهایتا با «ذ» نوشتند و نه «ز» چرا که «ذ» بعلت تلفظ عربی اش به تلفظ پهلوی نام آدرپاتکان-آذربادگان (د و یا ت با آوائی بین ت-د -ض) نزدیک تر بوده است.
از سوی دیگر طوری که گفته شد، نخستین اشاره ها به «آتورپاتاکان» و «آتروپاتن» در همان دوره سلوکیان و اشکانیان در منابع یونانی است که مشخصا میرسانند که منظور از «آتروپاتن» و یا «ماد کوچک» همان آذربایجان است. در اولین منابع تاریخی دور اسلامی مانند «المسالک والممالک» ابن خردادبه (قرن سوم ق.) و یا اولین کتاب ترکی یعنی «دیوان لغات الترک» اثر محمود کاشغری از قرن چهارم هجری نیز نام آذربایجان به همین صورت با «ذ» و حتی «ک» (بجای ج) یعنی به صورت «آذربادکان» نوشته شده، یعنی ظاهرا در آن دوره اقلا در آسیای میانه املای «گ» فارسی هنوز رایج نبوده و «ج» عربی نیز جا نیافتاده بود.
یک عده دیگر هم میگویند این املای عمدا غلط این عده را زیاد هم جدی نگیرید چونکه از روی «مهر و محبت» به زبان مادری یعنی ترکی این کار را میکنند. هیچ معلوم نیست اگرانگیزه درونی و اصلی این خیال پردازی ها و «زبانشناس بازی» ها براستی مهر و محبت به زبان ترکی آذری و دلشوره حفظ و حراست آن است، که در ذات خود چیز بسیار نیکوئی است، چه نیازی به این افسانه پردازی های بی اساس است که هرکسی را كه تا اندازه ای تاریخ و زبانشناسی میداند، به خنده ای استهزا آمیز وادار میکند؟ زبان ترکی که زبان اکثریت مردم آذربایجان است به این دوستی های «خرسانه» نیازی ندارد که آذربایجانی ها را در مقابل همگان و بویژه اهل علم شرمنده هم میکند.
چه عیبی دارد که نام آذربایجان از ریشه ای فارسی است و زبانش که تا هزار سال پیش پهلوی بود امروزه ترکی است؟ زبان عراق و مصر و آمریکا هم عوض شده. نام ترکیه را هم ابتدا اروپائیان و شاید هم مارکو پولوی ایتالیائی گذاشته و آن را «تورکیا» یعنی سرزمین ترکان نامیده در حالیکه در گذشته نام آن سرزمین بیزانس بوده، با زبانی یونانی و آرامی و تا حدی ارمنی و پهلوی و دینی اغلب مسیحی. چه چیزِ این واقعیت تاریخی است که برخی میخواهند پنهان کنند و چگونه؟
واقعیت تاریخی و موقعیت زبان ترکی در آذربایجان به این گونه خوش خدمتی ها نیاز ندارد و با «آزربایجان» نویسی های این و آن که بیشتر از علم دنبال تفرقه افكنى و قومگرائی هستند دگرگون نخواهد شد. تنها کوشش علمی و اجتماعی خود روشنفکران و نویسندگان آذری خود ایران است که میتواند به حفظ و تقویت زبان ترکی آذری ایران که یکی از ثروت های اجتماعی و فرهنگی ایران است، یاری رساند و گرنه مهر و محبت به زبان ترکی از راه خیالبافی و افسانه پردازی نه تنها موثر نیست، بلکه تاثیر معکوس خواهد کرد، عِرض مدعیان را خواهد برد و زحمت اهل علم را خواهد داشت.
دکتر عباس جوادی محقق تاریخ و زبان شناسی آذری ساکن ترکیه
ادامه
7
2
5
رضا تواضعی , rezatavazoie
در ایران سالانه معادل پانزده میلیون انسان غذا دور ریخته می شود....همه کارهارو که دولت و مسئولان نباید انجام بدن شما این وسط چکاره اید؟!هروقت غذا رو دور میریزی به این فکر کن خیلی ها سرگرسنه به بالین میزارن
ادامه
7
2
6
رضا تواضعی , rezatavazoie
ایران 2 سال پیش
ادامه
14
1
10
رضا تواضعی , rezatavazoie

گزارش یکی از فرماندهان ارشد آمریکایی که گفته یکی از متحدان کشورش برای انهدام یک کوادکوپتر 200 دلاری، از موشک 3 میلیون و 400 هزار دلاری پاتریوت استفاده کرده، موجی از واکنش های طنز آمیز را در شبکه های اجتماعی از نحوه جنگ شیخ نشین های خلیج فارس رقم زده است.
دیوید بیرکنز' فرمانده امریکایی اخیرا در یک سمینار نظامی ارتش آمریکا که جزییات آن روی یوتیوب قرار گرفته است، گفته که یکی از 'متحدان بسیار نزدیک آمریکا' در منطقه با استفاده از موشک زمین به هوای 'پاتریوت' که طول آن به اندازه یک خودرو شاسی بلند است و بالغ بر سه میلیون و 400 هزار دلار ارزش دارد، یک پهپاد کوچک را که می توان در هر فروشگاهی با 200 دلار خریداری کرد، هدف قرار داده است!
در ادامه به استهزاء گفته است که همه ما موشک های پاتریوت را به خاطر کارایی بالایی که در هدف گیری دارند، دوست داریم اما هدف قرار دادن یک پهپاد کوچک از حیث اقتصادی توجیه پذیر نیست.
وی هواپیمای بدون سرنشین را از نوع 'کوادکوپتر' نامید و گفت که امکان خریداری آن از طریق سایت اینترنتی معروف 'آمازون' به قیمت 200 دلار وجود دارد.
این ژنرال آمریکایی گفته است که اگر به جای دشمن باشم تعداد زیادی از این پهپادهای کوچک را می خریدم تا از حیث مالی کشوری را که دارنده موشک های پاتریوت است، از پای درمی آوردم!
البته ژنرال دیوید بیرکنز نام کشوری که مرتکب این حماقت شده، نبرده است اما کاربران حوزه کشورهای عربی خلیج فارس در واکنش، به استهزاء هایی که در شبکه های اجتماعی علیه این حادثه شده، پرداخته اند، تا جایی که سایت خبری 'السومریه نیوز' عراق از آن به عنوان 'هدف قرار دادن گنجشک با توپخانه' یاد کرده است.
برخی کاربران، نام کشور مزبور را عربستان و امارات یاد کرده اند.
با اینحال، کاربران عربی حوزه خلیج فارس در شبکه های اجتماعی، در توجیه این حادثه گفته اند که 'برای حفظ جان آدمیزاد، سه میلیون دلار که ارزشی ندارد'.
این درحالیست که معمولا هواپیماهای بدون سرنشین کوادکوپتر به دلیل حجم بسیار کوچکی که دارند، قادر به حمل بمب نیستند و معمولا در اغلب فروشگاه های منطقه به فروش می رسند.
عربستان و امارات با تسلیحات پیشرفته ای که از آمریکا و غرب دریافت کرده اند، بیش از دو سال است که در جنگ علیه یمن، فقیرترین ملت منطقه از حیث اقتصادی و فناوری، هنوز در دستیابی به اهداف خود ناتوان مانده اند.
هم اکنون حرف و حدیث هایی از عقب نشینی آبرومندانه عربستان از جنگ یمن مطرح شده و وزیر خارجه عراق نیز اخیرا در نشست وزیران خارجه کشورهای عربی در اتحادیه عرب در قاهره گفته بود که بیش از این نمی توان ادامه جنگ در یمن را تحمل کرد و باید جهان عرب در قبال آن تصمیم شجاعانه بگیرد.
برخلاف شیخ نشین های خلیج فارس که برای ساقط کردن یک هوای بدون سرنشین اسباب بازی به ارزش 200 دلار ، سه میلیون و 400 هزار دلار هزینه کرده اند، در دیگر کشورها، از طریق ایجاد پارازیت، سیستم های کنترل هواپیماهای بدون سرنشین پیشرفته را از کار می اندازند.
سایت خبری 'راشا تودی' روسیه در گزارشی در قبال این نوع سلاح ها نوشته است که شرکت 'روستیخ' روسیه در صدد ساخت سلاحی است که می تواند مجموعه ای از این پهپادها را از کار اندازد.
این سایت خبری هم نوشته است که معمولا روش از کار انداختن این نوع هواپیماهای بدون سرنشین ایجاد پارازیت در سیستم راداری آن است که در آن صورت پهپاد به قطعه ای از پلاستیک و فلز تبدیل شده و کارایی خود را از دست می دهد.
ادامه
13
2
8