طبقه بندی: طنز

از کودکی علاقه به علم و دانش داشت. در خانواده¬ای فقیر، زاده شده بود.

می شد حدس زد که اعتقادات دینی محکمی دارد.

جنگ شد با دوستانش به جنگ رفت. دوستانی که بعدها هر کدامشان زنده ماند، به قدرت رسید.

یک روز ساده که مثل همیشه خواب بود،

کسی صدایش کرد و او با روی خوش، از خواب بیدار شد.

صبحانه اش را خورد،

ورزش روزانه اش را کرد.

و کفش هایش را پوشید که به مسجد محل برود.

سر نماز بود که کسی او را صدا زد.

گفت : الان می آیم و سریع از مسجد بیرون آمد و کفش هایش را پوشید.

با لبخند همیشگی پرسید: چه کسی ممکن است با آدمی مثل من کار داشته باشد؟

گفتند : مهم شده ای و باید بروی و خودت را در رادیو تلویزیون به مردم معرفی کنی.

 

چون کسی او را نمی شناخت، مجبور شد وقتی برسد، خودش را با صدای بلند معرفی کند.

وقتی او را شناختند، او را بردند پیش آقای حیاتی.

و کمی که گذشت، توانست با ضرغامی هم دیدار کندو طبق معمول با شوخی و خنده او را سر ذوق بیاورد.

قرار شده بود که رییس جمهور شود و مشت محکمی به دهان یاوه گویان شرق و غرب و مخصوصن اصلاح طلبان بزند.

او در دو مرحله مشت هایش را گره کرد.

برای اولین بار که جلوی دوربین و میکروفون خبرنگاران قرار گرفت، کمی گیج شده بود.

 

و حرکات ضد فرهنگی می¬کرد و علامت گروه متال را به مردم نشان می داد!

 مردم از این ساده گی او لذت می بردند و به چشم آدمی ساده دل نگاه می کردند.

که گاهی ابراز احساسات شدیدی می کند.

و گاهی در هجوم ابراز احساسات مردم، کارش به جاهای باریک می کشد!

 از خدا کمک خواست و

شناسنامه اش را برداشت و به پای صندوق رای رفت تا به خودش رای بدهد.

مسیر از اول مشخص بود.

فقط کافی بود او دوباره کفش هایش را به پا کند.

 و لباس رزم بپوشد

و از قوی ترین مردان جهان کمک بگیرد

تا به حلقه ی قدرت، وارد شود.

تا بتواند به پشتوانه ی قدرت نظامی،

و محبوبیتی که در بین نیروی مسلح داشت،

و کمک «هوگو»ی خوبش،

 راه امامش را ادامه دهد.

 البته در این راه، دعای معلم کلاس اولش هم، بسیار کارساز بود.

توانایی های خودش نیز به کمکش آمدند

تا با نیرویی الهی و غیبی، در هاله ای از نور فرو برود.
 

و در هنگام عبادت، کفش های کذایی را به پا کرد

تا به سمت قدرت، حرکت کند

 و شیوخ کوچک منطقه را در تسلط قدرت بگیرد .

گاهی رفتگر شهرداری ست،

گاهی یک بلوچ

گاهی یک لرستانی غیور

گاهی یک تاجیک شش آتشه

گاهی یک روستایی شاد

گاهی یک عرب تمام عیار

و گاهی نمی داند که دیگر کیست؟

 اما همیشه کفش های آهنینش را به پا دارد

 و با اتکا به خدا در هرجایی

 ولو در خانه ی خدا

برای رسیدن به حق مسلم مردمش، دل سوزی می کند.

او از خودش چنین سیاست مداری را به تصویر کشیده است:

خدا عاقبت او را به  خیر کند. ان شاءالله