حسین ایران , hn_civil

حسین ایران

 همه روح، خسته مادر! همه دل شکسته مادر!  همه تن تکیده مادر! همه رگ گسسته مادر!
حسین ایران , hn_civil

حسین ایران

مطالب
88/02/10 21:42

کس نشد پیدا که در بزمت مرا یاد آورد شعر از: عزیزالله...

کس نشد پیدا که در بزمت مرا یاد آورد
شعر از: عزیزالله ایما   کس نشد پیدا که در بزمت مرا یاد آورد   حشــمت و جاهت فسون از روم و بغداد آورد لشــــــــــکرِ نازت به ملکِ دل چه بیداد آورد کیست کو در کاخِ حســنت شکوه از داد آورد «کس نــــــشد پیدا که در بزمت مرا یاد آورد مشتِ خاکم را مگر بر درگـــــهت باد آورد»   تا صدای دردمـــــــــــندی بر فلک بالا نشد تا به هامونِ محــــــــبت قطره ها دریا نشد تا به کوهِ بیســـــــتون هنگامه یی برپا نشد «یک رفیق دستـــگیری در جهان پیدا نشد تا به پای قصرِ شـیرین نعش فرهاد آورد»   نی پیامی از تو دارم نی خبـــر آیا چرا کاروانِ درد آید ســـــر به سرآیـــا چرا بالِ آوازِ مرا بشـــــــــکسته پر آیا چرا «در دلِ خوبان نمی بخشـد اثر آیا چرا سنگ را آه و فغانِ من به فریاد آورد»   سوختن در دخمه های این شبســــــتانم که چیست زخمهای خورده اندر رگ رگِ جانــــم که چیست راه و رســـم عاشقی را گر نمــــــیدانم که چیست «آرزوی مرغِ دل زین شیوه حـــیرانم که چیست تـــــیرِ خون آلودِ خود را نزدِ صــــــــیاد آورد»   قصه های حورِ غلمان رفته اســت از یادِ من ریشه های نخلِ عـــــشقت می کَند بــنیاد من از وصـــــــال توچه گویـــــم دلبـــرِ آزادِ من «در صفِ عـــــــــشاق می بالد دلِ ناشادِ من گر به دشـــــــنامی لبِ لعلــت مرا یاد آورد»   خرمن جان را بسوزد برقِ چـشم گلرخـــان دیده را روشن نماید دیدِ چـــــــــشم گلرخان چون زمهرافتد نگاهی ازدو چشمِ گلرخــان «دل کند لختِ جگر را نظرِ چـشم گلرخان همچو آن طفلی که حلوا پیشِ استاد آورد»   ای دریغا رفته از بر ســــــال ها شد یارِ من می کشد خود را به سویش این تنِ بیمارِ من کاش دســـتی سٌربسازد رشتهء این تــارِ من «باشد آن روزی که آن شوخِ فرامشکارِ من یادی از حالِ منِ غمگینِ ناشــــــــاد آورد»   عالمی بربادشـــــــد زین های و هوی پر فـــسون وادی عشـــــــاق را بگرفته رنگ و بوی خـــون عمر ها شــــــد در گریزم از بلای چنـــد و چون «کیست تا از روی غمخواری درین دشتِ جنون بهرِ دست و پای من زنجــــــــــــیرِ فولاد آورد»   شوخی هر بوالـــــــــهوس با زن نمی ســـازد غزل حرفی جان است این و بشنو تن  نمی ســـازد غزل بی رخــــت طـــــبع فقــــــیرِ من نمی ســازد غزل «عـــــــــشقری از روی علم و فن نمی سازد غزل این قدر مضــــــمونِ نو طــبع خــــــــــداداد آورد»
99
    کامنت بنویسید...