مشخصات سوال

من نه منم نانا , only1992
28 فروردین 91 - 10:32
عفونت بیمارستانی چیست؟


- این سوال منقضی شده است. و بهترین جواب توسط رای کاربران انتخاب شده است.
بهترین پاسخ
ارکید پینک , orkid1
91/1/28 (11:44)
منظور عفونتهایی هستند که به علت سهل انگاری پرسنل و نا اگاهی بیمار ممکنه بیمار رو دچار کنه و مزید بر علت بیماری خود بیماری بشه
بطور مثال دیده شده که سر سرم بیمار از محل خود خارج شده و با جایی تماس داشته و بیمار بی اطلاع همان سر سرم را به محل قبلی وصل کرده
و یا اینکه نا اگاهانه به محل هایی که حامل میکروبها هستند تماس داشته
و کلی مسایل دیگر
  • .100%

بهترین پاسخ از نظر تیم متخصصین طبقه
ب ب , utopia_dreamworld
91/1/30 (14:54)


3- 1: تعاریف نظام كشوری مراقبت عفونت‌های بیمارستانی

(NNIS)

تعاریف

· عفونت: عفونت به معنای پدیده‌ای است كه میزبان به دلیل تهاجم و رشد و تكثیر عامل بیماری‌زای عفونی دچار آسیب می‌شود.



· عفونت بیمارستانی: عفونتی كه به صورت محدود یا منتشر و در اثر واكنش‌های بیماری‌زای مرتبط با خود عامل عفونی یا سموم آن در بیمارستان ایجاد می‌شود به شرطی كه:

- حداقل 48 تا 72 ساعت بعد از پذیرش بیمار در بیمارستان ایجاد شود ؛

- در زمان پذیرش، فرد نباید علائم آشكار عفونت مربوطه را داشته باشد و بیماری در دوره نهفتگی خود نباشد ؛

- معیارهای مرتبط با عفونت اختصاصی ( كد مربوطه ) را جهت تعریف عفونت بیمارستانی داشته باشد.



· تفاوت كلونیزاسیون، عفونت و ناقل بودن:

- كلونیزاسیون به معنای رشد و تكثیر عامل عفونی ( میكروارگانیسم ) در میزبان بدون ایجاد عفونت می‌باشد.

- ناقل: افرادی كه كلونیزاسیون آنها با میكروارگانیسم‌ها می‌تواند بالقوه منجر به كلونیزاسیون یا عفونت دیگران شود.



· بیماریزایی (Pathogenicity): چگونگی و میزان توانایی برای تهاجم به بافت‌ها جهت ایجاد عفونت را نحوه پاتوژنیسیتی یا چگونگی بیماری‌زایی آن عفونت گویند.



· ویرولانس (Virulence): شدت و قدرت تهاجمی یك عامل عفونی بیماری‌زا را میزان ویرولانس آن گویند.

· وكتور (Vector): منظور پشه، مگس و امثال آن است كه گاهی منجر به انتقال عفونت ( عامل عفونی ) می‌شوند. گرچه این راه انتقال در مورد عفونت‌های بیمارستانی شایع نیست.



· مخزن (Reservoir): محلی است كه عامل عفونی می‌تواند در آنجا زنده مانده و رشد و تكثیر نماید مانند خود انسان، حیوان، خاك، آب و ....



· وسایل بیجان (Fomite): شامل وسایل یا مواد مختلفی است كه می‌توانند به عنوان راه انتقال یا مخزن یا منبع عفونت عمل كنند مانند وسایل معاینه آلوده.



· منبع (Source): اشیاء، اشخاص یا موادی كه عوامل عفونی یا بیماری‌زا بلافاصله از آنها به پذیرنده منتقل می‌گردد مانند آب برای تیفوئید، خاك برای سیاه زخم.

برای مراقبت عفونت‌های بیمارستانی در دنیا روش‌های مختلفی وجود دارد كه هر كدام از آنها نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارند. این روش‌ها معمولاً براساس اهدافی كه مسئولین نظام مراقبت عفونت‌های بیمارستانی در نظر دارند تعیین می‌شود. بطور كلی اهدافی كه از یك نظام مراقبت مورد انتظار است عبارتند از: كاستن میزان بروز عفونت در بیمارستان - تعیین میزان‌های اندمیك - تعیین و تشخیص اپیدمی‌ها - ارزشیابی راه‌های كنترل عفونت - مقایسه میزان عفونت‌ها بین بیمارستان‌های مختلف و در نهایت پاسخگویی به مسئولین و اطلاع به ایشان در خصوص وضعیت عفونت‌های بیمارستانی.

نظام مراقبت می‌تواند براساس بیماریابی فعال و یا غیرفعال باشد و یا می‌تواند براساس بیماریابی به صورت گذشته‌نگر باشد و اطلاعات لازم از مطالعه پرونده بیماران استخراج شود و یا بیماریابی به صورت آینده‌نگر باشد و بیمار را از زمان بستری تحت نظر گرفته و تغییرات علائم و نشانه‌های عفونت را ثبت كرده و آن را به موقع تشخیص دهد. همچنین نظام مراقبت عفونت‌های بیمارستانی می‌تواند براساس پاسخ‌های آزمایشگاه و یا براساس وضعیت بالینی بیمار باشد و یا می‌تواند این نظام برای گروه‌های خاصی از بیماران و یا در یك بخش خاص بكار گرفته شود. نكته قابل توجه دیگر آن است كه اگر بیماران بعد از ترخیص از بیمارستان تحت مراقبت قرار نگیرند بخش مهمی از اطلاعات مربوط به عفونت‌های بیمارستانی حذف می‌شوند چرا كه بیمار ممكن است در زمان ترخیص در دوره كمون بیماری بوده و علائم بیماری بعدها ظاهر شود. امروزه اغلب روش‌های پیشرفته مراقبتی بیماران را بعد از ترخیص تحت مراقبت قرار داده و از طریق ارسال نامه، تماس تلفنی با بیمار یا پزشك مربوطه، نظارت جراح، پرستار یا تیم كنترل عفونت بر بیمار در درمانگاه در هنگام پیگیری یا پذیرش مجدد اقدام به بیماریابی عفونت‌های بیمارستانی می‌كنند.

بهترین نتیجه را روش‌هایی بدست می‌دهند كه بیماریابی آنها فعال بوده، آینده‌نگر باشد و اساس بیماریابی علاوه بر یافته‌های آزمایشگاهی براساس وضعیت بالینی باشد. یكی از بهترین روش‌های مراقبتی كه دارای تعاریف استاندارد شده برای عفونت‌های بیمارستانی بوده و از جامع‌ترین و انعطاف‌ پذیرترین روش‌هاست نظام كشوری مراقبت عفونت‌های بیمارستانی یا (NNIS) National Nosocomial Infection Surveillance System می‌باشد این روش از دهه 1970 میلادی در بیمارستان‌های امریكا و زیر نظر مركز مدیریت و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) به مورد اجراء گذاشته شده است. كارآیی این روش به ویژه برای عفونت زخم‌های جراحی بخوبی شناخته شده است.

كمیته كشوری كنترل عفونت‌های بیمارستانی در سال 1383 بعد از بحث و تبادل نظر فراوان و نظرخواهی از صاحب‌نظران و اساتید دانشگاه‌های علوم پزشكی سراسر كشور دو تصمیم مهم زیر را اتخاذ كرد:

1. با توجه به مزایا و كارآیی نظام كشوری مراقبت عفونت‌های بیمارستانی یا NNIS این روش را به عنوان ابزار تشخیص و بیماریابی عفونت‌های بیمارستانی در كشور انتخاب نمود.

2. با عنایت به اینكه بیشتر از 80% عفونت‌های بیمارستانی را عفونت‌های ادراری، زخم‌های جراحی، تنفسی و خونی تشكیل می‌دهد در مرحله اول برقراری نظام مراقبت عفونت‌های بیمارستانی در كشور داده‌های مربوط به این چهار عفونت از تمامی بیمارستان‌ها اعم از دولتی و خصوصی جمع‌آوری و مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد.

در اینجا تعاریف استاندارد این چهار نوع عفونت از مجموعه NNIS معرفی می‌گردند. لازم است پزشكان و پرستاران و به ویژه تیم كنترل عفونت هر بیمارستان با این تعاریف آشنا شده و از آن به عنوان ابزار كار در تشخیص عفونت استفاده نمایند. در این روش بیمار بعد از بستری در فواصل مرتب ویزیت و تحت نظر می‌باشد و هر گونه تغییرات در وضعیت بالینی بیمار ثبت شده و نتایج آزمایشات پاراكلینیك نیز یادداشت می‌شود. در نهایت براساس تعاریفی كه بدنبال خواهد آمد چنانكه بیماری واجد هر كدام از ویژگی‌های ذكر شده در تعریف هر یك از چهار گروه عفونت‌های بیمارستانی باشد به عنوان عفونت بیمارستانی طبقه‌بندی و كد مربوطه را می‌گیرد و بطوریكه ملاحظه خواهد شد تشخیص عفونت‌های بیمارستانی صرفاً براساس نتایج آزمایشگاه نبوده و تمام جوانب مسئله در نظر گرفته می‌شود به شرطی كه علائم و نشانه‌ها بعد از 48 ساعت بستری در بیمارستان ظاهر شود.

به عنوان مثال برای عفونت ادراری علامت‌دار با كد UTI-SUTI طبق تعریف در ویژگی 1 اگر بیمار سوزش ادرار بدون وجود سایر علل به همراه كشت مثبت با بیشتر از 100،000 میكروارگانیسم در سانتی‌متر مكعب ادرار داشته باشد به شرطی كه بیشتر از دو نوع ارگانیسم رشد نكند بیمار عفونت دارد. در ویژگی 2 این عفونت اگر بیمار تب بالاتر از 38 درجه و سوزش ادرار به همراه تشخیص بالینی پزشك معالج مبنی بر عفونت ادراری داشته باشد بیمار عفونت دارد و یا در ویژگی 4 اگر كودك زیر یك‌سالی آپنه داشته باشد و در رنگ آمیزی گرم ادرار سانتریفوژ نشده ارگانیسم رؤیت گردد بیمار عفونت ادراری علامت‌دار دارد.




  • .100%

دیگر پاسخ ها

1.    91/1/29 (20:52)
عفونتهایی است که بدلیل بستری بودن طولانی بیماردربیمارستان،رعایت نکردن مسائل بهداشتی توسط خودبیماروعدم توجه پرسنل درمانی ممکن است برای فردایجادشود.

2.    91/1/29 (23:29)
لژیونلا و «لژیون ایرز» نوعی میکروباکتری است که می‌تواند در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند یا به بیماری نقص ایمنی مبتلا هستند، افراد مسن، سیگاری‌ها و افرادی که از بیماری‌های ناتوان‌کننده یا بیماری‌های شدید ریوی رنج می‌برند، کشنده باشد.

نموفیلا باکتری مولد بیماری لژیونلا می‌تواند به مقدار اندک و به‌طور طبیعی در منابع آبی نظیر برکه‌ها، رودخانه‌ها و مخازن آب یافت شود. ممکن است این باکتری در برج‌های خنک‌کننده سیستم‌های تهویه هوا، کندانسورهای تبخیری و دستگاه‌های تولید چشمه‌گردابی مصنوعی نیز وجود داشته باشد.

درصورت ایجاد شرایط زیست‌محیطی مناسب، باکتری لژیونلا تکثیر شده و ممکن است به سطحی خطرناک برسد. این افزایش باکتری لژیونلا می‌تواند منجر به اپیدمی و خطر ابتلای افراد مستعد به این بیماری شود. نخستین مورد بیماری لژیون‌ایرز در سال1976 در فیلادلفیا و هنگام شیوع مرموز آنفلوانزا در میان 221 عضو حاضر در جلسه‌ای در لژیون آمریکا شناسایی شد که به پنومونی شدید مبتلا شدند و 34تن از آنها نیز جان خود را از دست دادند.

اخیرا محققان کشف کرده‌اند که مردان، به‌ویژه مردان میانسال یا مسن، بیشتر از زنان مستعد ابتلا به بیماری لژیون ایرز هستند و افراد سیگاری یا افراد که از مشکلات ریوی رنج می‌برند، بیشتر با خطر ابتلا به این بیماری مواجه هستند.
چگونه انسان به باکتری لژیونلا آلوده می‌شود؟

معمولا باکتری لژیونلا نموفیلا از طریق استنشاق و هنگامی که در قطرات ریز آب موجود در هوا معلق است، وارد ریه انسان می‌شود. به‌طور طبیعی دوره کمون یا نهفتگی این بیماری 2هفته است و ابتدا با علائم شبه‌آنفلوانزا شامل تب، لرز و سرفه‌های خشک ظاهر می‌شود. در موارد بسیار حاد می‌تواند مشکلات معدی-روده‌ای، از‌کار‌افتادگی سیستم عصبی، اسهال و در نهایت حمله بیماری پنومونی ایجاد کند.

درصورت وجود دمای زیر 20تا 45درجه سلسیوس، تعداد باکتری لژیونلا افزایش می‌یابد. گرد و خاک، محل تجمع جلبک‌ها، لجن یا مواد ارگانیک یک منبع طبیعی غذایی برای این باکتری به‌شمار می‌رود. شیوع این بیماری، مستلزم وجود نوعی سیستم توزیع‌کننده که بتواند بخار آب تولید کند، (چشمه‌های آب، برج‌های خنک‌کننده یا استخرهای شنا) است.

اکثر افراد مبتلا به بیماری لژیون ایرز احساس بیماری نمی‌کنند و از هیچ نوع عوارض بیماری رنج نمی‌برند. این بیماری همچنین به‌طور مستقیم به افراد دیگر سرایت پیدا نمی‌کند و تنها می‌تواند از طریق دستگاه‌هایی نظیر دستگاه تهویه هوا یا سیستم‌های گرمایشی مرکزی منتشر شود. به همین دلیل احتمال شیوع این بیماری در میان افرادی که در خانه سالمندان و در مراکز مراقبتی زندگی می‌کنند و همچنین بیماران بیمارستان‌ها بسیار زیاد است و سیستم‌های آبی این نوع مراکز باید تحت کنترل و مراقبت ویژه قرار داشته باشند.

3.    91/1/30 (00:22)
به طور خلاصه می شه گفت که عفونتی که بیمار به خاطر اون به بیمارستان مراجعه نکرده و قبلا" هم به آن مبتلا نبوده و پس از بستری در بیمارستان مبتلا به آن شده است.

4.    91/1/30 (13:15)
در منابع Hospital Infection به عفونت بیمارستانی گفته شده است اما معنی لغوی Infection به فارسی "تهاجم و تکثیر میکروارگانیسمها" و در جای دیگر "بیماری عفونی" است. سوالی که مطرح می شود منظور از میکروارگانیسم چیست؟

به باکتری ها میکروب هم گفته می شود اما در عفونت بیمارستانی تنها باکتریها دخیل نیستند هر چند سهم عمده در ایجاد عفونت بیمارستانی دارند اما نقش ویروسها، قارچها، تک یاختها و برخی بیماریهای انگلی را نباید نادیده گرفت.

باکتریها که می تواند عفونت بیمارستانی ایجاد کنند شامل: ایشریشیا کولی، کلبسیلا، لیستریا، استاف، شیگلا، اسرپتوکوکوس ها، سودمنوس، انترکوکوس و ....

ویروسهای که می تواند عفونت بیمارستانی ایجاد کنند شامل: آدنوویروس، آنفلوانزای پرندگان، کورنا ویروس، پاروویروس، پوکس ویروس (عامل آبله)، ویروس پارومیکزوریده(عامل دیستمبر)، روتراویروس، پولی ویروس، ویروس HIV و ....

قارچهای که می تواند عفونت بیمارستانی ایجاد کنند شامل: مایکوباکتریوم، آسپرژیولوس، تریکوفیتون و ... .

انگلهای که می تواند عفونت بیمارستانی ایجاد کنند بیشتر انگلهای پوستی هستند که عبارتند از شپش ها، کنه ها، مایتها و کک ها.

اما این تصور غلط است که عفونتهای بیمارستانی تنها مختص بیمارستانهای است و مطبها می توانند عاری از عفونت بیمارستانی باشند هر چند بیمارستانها بدلیل بستری کردن بیماران عفونی صد درصد در خطر عفونتهایی بیمارستانی هستند اما مطبها بدلیل رعایت نکردن موازین بهداشتی می توانند کانونی برای ایجاد عفونتهای بیمارستانی باشند.
با افزایش مدت اقامت بیمار در بیمارستان موجب افزایش ابتلاء و مرگ و میر از این عفونت‌ها شده و در نتیجه هزینه‌های بیمارستانی را به شدت افزایش می‌دهد