مشخصات سوال

افشین آرین , ariyan_afshin1
17 مهر 89 - 18:24
علت بوجود آمدن خوردگی در فلزات زنگ نزن چیست؟


- این سوال منقضی شده است. و بهترین جواب توسط رای کاربران انتخاب شده است.
بهترین پاسخ
محب  , chalipa50
89/7/17 (18:38)
دو نوع خوردگی داریم
خوردگی شیمیایی و خوردگی فیزیکی
خوردگی فیزیکی در نقاط پرفشار یا در اثر تماس ناخالصی های معلق با سرعت زیاد روی سطوح ایجاد می شه
خوردگی شیمیایی هم یا در اثر زنگ زدن یا واکنشهای شیمیایی مواد خورنده و فعال مثل اسیدها و بازهای قوی ایجاد میشه . زنگ زدن هم یکی از علل خوردگی های شیمیاییه .
  • .100%

دیگر پاسخ ها

1.    89/7/17 (23:45)
نوع و میزان خوردگی بستگی به نوع آلیاژ و محیطی داره که اون فلز درش استفاده میشه. در کل فلزات ضدزنگ دو نوع هستن: 1. فلزات روکش شده 2. آلیاژهای ضدزنگ

1. فلزات روکش شده: روکش کردن فلزات با مواد مختلفی انجام میشه. معروفترین اونها روکش های فلزیه که در این روش از یک روکش فلزی ضدزنگ بر روی فلز مورد نظر استفاده میشه. مثله آهن گالوانیزه و یا حلب که تفاوت این دو در نوع فلز روکش دهنده آهنه. در اولی از فلز روی استفاده میشه و در دومی از فلز قلع که البته مقاومت آهن گالوانیزه بمراتب بیشتره چون حتی با زخمی شدن روکش گالوانیزه باز هم آهن زنگ نمیزنه و در عوض فلز روی خودش رو فدای حفاظت از آهن میکنه. این نوع حفاظت که در نتیجه تشکیل نوعی پیل الکتروشیمیایی بوجود میاد «حفاظت کاتدی» نمایده میشه. اما در مورد حلب وضع کاملاً برعکسه و کوچکترین خراش موجب ضایع شدن کل آهن میشه. در اینجا قطب های پیل تشکیل شده برعکسن و آهن فدای حفاظت از قلع میشه. در روش دوم بجای استفاده از روکش فلزی از روکش های اکسیدی و یا ترکیبات دیگه استفاده میشه. مهمترین این روکش ها در صنایع آلومینیومی استفاده میشه که در اون سطح فلز آلومینیوم رو با روکشی نسبتاً ضخیم از اکسید پوشش میدن. هر چند آلومینیوم زنگ نمیزنه اما این روکش مقاومت اونو بمراتب بالاتر میبره و از طرف دیگه اونو قابل رنگ شدن میکنه. استفاده از سرنج (تتروکسید سرب) برای روکش کردن تیر آهن، کرومات کردن، فسفات کردن و ... همگی از جمله روکش های غیر فلزی ان.

در هر دو مورد (روکش فلزی و غیرفلزی) با از بین رفتن روکش، فلز زیرین با محیط تماس پیدا میکنه و شروع به زنگ زدن میکنه. دلیل از بین رفتن روکش میتونه فیزیکی و یا شیمیایی باشه. بهرحال برای هر محیطی باید فلز با روکش مناسب اون محیط انتخاب کرد. چون در غیر این صورت به زودی فلز زیرین در معرض خوردگی قرار میگیره. استفاده از آهن گالوانیزه برای


2. آلیاژهای ضدزنگ: این آلیاژها گوناگونی زیادی دارن و بسته به نوع و ترکیب اونها مقاومت شیمیایی متفاوتی دارن. مهمترین اونها فولاد ضدزنگه که قسمت اصلی اون رو آهن تشکیل میده. قسمت دیگه این آلیاژ معمولاً فلز کرومه اما میتونه شامل فلزات دیگه ای هم باشه. بهرحال همونطور که از نام Stainless Steel مشخصه فولاد کروم دار در مقابل زنگ زدگی مقاومه اما کاملاً ضدزنگ نیست و در واقع «کم زنگ» هستن نه اینکه کاملاً «ضد زنگ». افزودن مقادیر کمی فسفر به این آلیاژ نوعی از فولاد ضدزنگ رو بدست میده که تقریباً میشه گفت که اصلاً زنگ نمیزنه. و این بخاطر تشکیل شدن فسفات در سطح آلیاژه که نوعی روکش طبیعی محافظ برای اون ایجاد میکنه. با جایگزین کردن نیکل بجای کروم میتونه نوعی فولاد ضد زنگ بدست بده که شکنندگی کمتری داشته و خاصیت مغناطیسی نداره (یا بسیار کمه) که با اون معمولاً قاشق و چنگال میسازن. فولاد ضدزنگ مرغوب دارای کمترین میزان کربن و حداقل 16 درصد کروم و مقادیر کمی نیکل و منگنز برای افزایش استحکام دارن. انواع مرغوب از این آلیاژ حتی در برایره آب شور هم زنگ نمیزنن. با کاهش هر چند ناچیز کروم از مقدار حداقل 16 درصد استعداد زنگ زدگی فلز بشدت بالا میره.

با این حال تقریباً تمامی فلزات عادی دچار خوردگی میشن و بجای پیدا کردن آلیاژهای گرانقیمتی که هرگز زنگ نمیزنن بهتره دنبال آلیاژهایی باشیم که با محیط کارشون هماهنگ ترن. برای مثال در حالی که حتی طلا و پلاتین در مقابل فلوئور نجابتشون رو از دست میدن فلز نیکل بعنوان تانکر حمل فلوئور مایع بکار میره. و یا همین آهنی که براحتی در هوا زنگ میزنه در اسید نیتریک غلیظ یه جورایی ضدزنگه. :)