کلوب به حیات خود ادامه می‌دهد! بخوانید ...

نتایج جستجو : ایران - 2603 مطلب

96/09/17 08:21
بهزاد   , behzady

ما ۲۵ سال آینده را نخواهیم دید یا اسرائیل؟‎ ( عباس طهماسبی)

در خبرها آمده است: «طرح برداشت آب از عمق ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ متری زمین توسط هیات دولت برای مقابله با خشکسالی تصویب شد! »

زمانی که سردمداران ما سرگرم شعار مرگ بر اسرائیل بودند ، اسرائیل تنها کشور منطقه و دنیا بود که موفق به مهار بحران آب شد . به بخشی از گزارش روزنامه اشپیگل آلمان در سال ۲۰۱۵ درباره مواجهه اسرائیل با بحران آب توجه کنید و در آخر ببینید این اسرائیل است که ۲۵ سال آینده را نخواهد دید یا ما!

در گزارش اشپیگل آمده است: «اسرائیل در سال ۲۰۰۵ از بحران جدی آب و خشکسالی رنج می‌برد. منابع آبهای زیر زمینی این کشور بیش از حد استفاده شده بود. در همان سال بود که اسرائیل خطر بحران آب را جدی می‌گیرد و طرحی برای مقابله با آن اجرا می‌کند.

اولین کاری که دولت اسرائیل انجام داد ایجاد «سیستم جامع محاسبه بهای آب مصرفی» و وضع حدودِ استانداردِ مصرفِ آب بود که بر طبق آن کلیه مصرف کنندگان آب اعم از صنعتی، کشاورزی و شهری، در صورتی که از این حدود تجاوز می‌کردند پول بیشتری را باید می‌پرداختند.

کار دومی که اسرائیل انجام داد توسعه «سیستم بازیافت آب استفاده شده در کشاورزی» بود. توسعه این سیستم باعث شد که اکنون اسرائیل تنها کشوری است که ۸۶ درصد از آب استفاده شده در کشاورزی را دوباره تصفیه می‌کند و دوباره به مصرف کشاورزی می‌رساند . این در حالیست که این میزان در اسپانیا ۱۷ درصد و در ایالات متحده تنها ۱ درصد است.

روش سومی که به‌کار گرفته شد توسعه «سیستمهای مدرن آبیاری» بود که برخی از انها به صورت ویژه توسط این کشور اختراع شد. اکنون اسرائیل از سیستم آبیاری هوشمندی در مزارع استفاده می‌کند که به صورت خودکار آب را به قسمتی از زمین که با کمبود آب روبروست هدایت می‌کند (به جای مثلا باز کردن نهرها و انداختن آب به مزرعه).

روش چهارم توسعه سیستمهای شوری‌زدایی آب دریا بود. اکنون در هر روز فقط یکی از این کارخانه‌‌های شیرین کننده آب به اسم سورک (بزرگترین کارخانه شیرین ساز آب در جهان) قادر است تنها در یک ساعت ۲۶ میلیون لیتر آب شیرین از پمپاژ آب دریای مدیترانه تولید کند. میزان تولید آب شیرین از طریق سیستم شوری زدایی در این کشور ۶۰۰ میلیون متر مکعب آب شیرین از دریاست که برای تامین یک سوم نیاز آبی کشور کافیست.
یکی از روسای این کارخانه با افتخار به اشپیگل می‌گوید ما توانستیم گپ موجود بین میزان نیاز آبی و تولید آب شیرین را در این ۱۰ سال بین ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ پر کنیم.»
99
کامنت بنویسید...
بهزاد   , behzady
شنبه 18 آذر ، 08:48
تمام این مشکلاتی که بر شمردی مربوط به موجودی هست که دو سوم از وزن اون از آب تشکیل شده تاز اون تنها وارث زمین هم نیست بلکه بسیار موجودات دیگری هم هستند که حیات شون بسته به آب هست اگه روند بحران آب به همین منوال بیش بره طی 15 الی 20 سال آینده دو سوم از جمعیت ایران مجبور به کوچ اجباری خواهند کرد
ادامه
96/09/8 17:48
پیمان م , peyman.m393

ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺗﺎﯾﻤﺰ : "ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ ﺗﺎ ۲۰ﺳﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﯽ ﺁﺑﯽ ﻧﺎﺑﻮﺩ میشود"و ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ که ﻫﯿﭻ ﮔﯿﺎﻩ ﻭ جاﻧﺪﺍﺭﯼ توان ﺯﻧﺪﮔﯽ در آن را نخواهد داشت

متن انگلیسی بر گرفته از روزنامه فایننشال تایمز:
"
Iran: Dried out
Poor planning, populist policies and drought have contributed to a critical water shortage
Read next
Big companies invest billions to secure water supplies
Let the river run through it: the dried out Zayandeh Roud at Isfahan 

Share on Twitter (opens new window)
Share on Facebook (opens new window)
Share on LinkedIn (opens new window)

Save to myFT

August 21, 2014

Najmeh Bozorgmehr
47 comments

Farmers who worked the fertile lands around Isfahan have had to find a new way to make a living since the river at the heart of this Iranian city ran dry. Instead of raising and selling crops irrigated by the Zayandeh Roud, they are now paid to keep its parched riverbed clean and litter-free.

The Zayandeh Roud, or “life-giving river”, has flowed through the ancient city for more than 1,000 years en route from its source in the Zagros Mountains in the west of the country to the vast wetlands of Gavkhooni in the south of the Isfahan region. But the riverbed now resembles a vast, gravelly beach, a dead stretch of sun-baked land that winds through the heart of Isfahan, a five-hour drive south of Tehran.

“No water in this river means I had to leave my farmlands in the town of Varzaneh and work for the Isfahan municipality for 15,000 tomans [$5.6] per day,” says Afshin as he cuts weeds on the riverbed.

The drying out of the river means about 2m people – 40 per cent of the population – in the Zayandeh Roud basin who depend on agriculture have lost their income, says Mostafa Hajjeh-Foroush, head of the agriculture committee of the Isfahan Chamber of Commerce. “If this situation continues they should think of changing jobs,” he adds.

The water that disappeared – a result largely of mismanagement and overuse rather than drought – is stored at the Zayandeh Roud dam and diverted for domestic and industrial consumption, leaving the city’s 11 river bridges standing as symbols of what is missing.

Residents say the loss is overwhelming. “When I see the Zayandeh Roud dried, I feel I am drying, too,” says Fereydoun, a 27-year-old taxi driver.

The choking of the river has had a profound effect on a city that was built around the Zayandeh Roud in the same way that London grew up around the Thames and Paris around the Seine.

But Isfahan’s plight is just one example of a water crisis in a country gripped by 14 successive years of drought. Iran is hardly alone in facing a water shortage but its problems are acute. A growing population and shrinking economy make the situation difficult, but its position at the centre of a politically unstable region where competition for water is intense makes it dangerously volatile.

Thousands of villages rely on water tankers for supplies, according to local media, while businessmen complain shortages are a daily hazard in factories around Tehran. At least a dozen of the country’s 31 provinces will have to be evacuated over the next 20 years unless the problem is addressed, according to a water official who declined to be named.

The situation may be even worse than that, says Issa Kalantari, a reform-minded agriculture minister in the 1990s. “Iran, with 7,000 years of history, will not be liveable in 20 years’ time if the rapid and exponential destruction of groundwater resources continues,” he warns, adding that the shortages pose a bigger threat to Iran than its nuclear crisis, Israel or the US.

The authorities have warned of the need for water rationing, but so far they are asking only that heavy users cut back.

The crisis raises concerns about the risk of conflict in a country surrounded by unstable neighbours – most notably Afghanistan and Iraq – with water shortages of their own.

“Water has been a recurring source of friction with each of Iran’s neighbours,” says David Michel of the Stimson Center, an international security think-tank in Washington. “In the absence of more effective management I would expect that water issues will continue to be a flashpoint with Iran’s neighbours.”

Hassan Rouhani, the centrist president, has spoken frequently of the need to tackle the crisis since winning power last year, and has promised to reverse the populist policies of Mahmoud Ahmadi-Nejad, his predecessor, who is accused by reformist politicians and environmentalists of making the problem worse.

But the reforms require money, and Iran’s economy is struggling under the weight of international sanctions imposed over its nuclear programme.

“Last year was a really bad year because of sanctions and a lack of sufficient funds,” says Alireza Parastar, director-general at the agriculture ministry, hinting at one of the reasons water reforms were set back.

Western officials are also reluctant to offer help on water conservation measures, say international experts.

“Supporting those in Iran who wish to reverse environmental management problems and reduce future threats from climate change is in the planet’s interest as well as Iran’s,” says Gary Lewis, resident representative of the UN development programme in Tehran. “Environmental challenges, especially water, ought to be the real future human security priority for Iran.”

Iran’s water problems are largely of its own making. Although it only gets about 200mm of rain a year, about a third of the global average, and 75 per cent of it falls on only 25 per cent of its area, it has a notable history of water engineering. It has built impressive dams and invented the ancient system of qanats, vertical shafts connected by gently sloping tunnels that channel water from higher regions with no need for pumps.

However, a population that has doubled to 76m in the past 40 years has put that system under pressure, as has a changing climate that has seen rainfall decline by 16 per cent over the same period. The growth of industry in dry regions has added to the strain.

But the biggest problem is a system of generous subsidies that has encouraged wasteful use of a resource long taken for granted. The problem is most visible in the agricultural sector, which uses about 90 per cent of Iran’s water and accounts for about 15 per cent of gross domestic product.

With little incentive to use systems that conserve supplies, Iran’s farmers have flooded their crops with supplies pumped from underground sources that are often difficult to replace.

Groundwater extraction nearly quadrupled between the 1970s and the year 2000, according to the UN’s Food and Agriculture Organisation, while the number of wells rose fivefold.

Analysts say more than $100bn in investment is needed over the next decade to improve irrigation systems and replace water-intensive crops such as wheat. At the same time, work is needed to curb the desertification and deforestation that have grown at an alarming pace, mainly because of overgrazing of livestock.

“The country’s 84.9m hectares of pasture can feed only 37m cattle rather than the current 83m and over 120 days each year rather than 200 days,” says Ali Mohammad Tahmasebi, an authority on deserts at the ministry of agriculture. “Shepherds do not face any limits.”

Though the roots of Iran’s water crisis go back decades, the problem grew much worse under Mr Ahmadi-Nejad, president between 2005 and 2013, according to reform-minded academics and former officials.

To curry favour with rural voters, he allowed management of Iran’s water to shift from the central government to the provinces. Isfahan was a victim of the move.

In 2006, Mr Ahmadi-Nejad visited Chaharmahal Bakhtiari, the mountainous province west of Isfahan and the source of the Zayandeh Roud, and announced that local farmers would have priority access to water.
FT series
A world without water

An investigation into how businesses are having to adapt to rising water costs around the world

The move encouraged farmers in the province to plant water-intensive crops. But as the neighbouring provinces of Yazd and Kashan grew, the Zayandeh Roud was used to supply them with water. Isfahan farmers began to run short.

They reacted by mounting protests – some of which turned violent – to highlight the diversion of water that they regarded as theirs. The farmers have vowed to block projects that could channel water toward Isfahan city, Yazd and Kashan.

About 1,000 farmers in the east of the province last year drove their tractors 100km to the city of Isfahan and destroyed valves on pipelines carrying water to the city of Yazd. The protest led to clashes with riot police. There was further unrest in the spring of 2014 when farmers threatened further protests if the river stayed dry. The central government in Tehran promised them compensation and said the river would flow in autumn so they could plant crops.

But Ali, a 24-year-old farmer, says his tractor is always ready to head to Isfahan. “We want our historical right which was given to us for thousands of years,” he says. “I can earn 300m rials ($11,755) every year if there is water, but now the government is going to give me a compensation of 30m rials ($1,175). It is ridiculous.”

Mr Hajjeh-Foroush says that those “who benefited from the previous government’s policies” are reluctant to give up those gains.

The damage in Isfahan province has been substantial. Analysts say tens of thousands of hectares of farmland have turned to desert. More than 500m trees have died over the past four years and land has subsided – a byproduct of draining groundwater supplies – in some areas by as much as one metre, threatening the city’s historical sites.

“Mismanagement has been far more damaging than drought,” says Aliahmad Keikha, deputy head of the state-run department of environment for natural environment and biodiversity. “We could cope with drought if there was a more efficient management.”

Analysts and politicians expect conflict to widen and intensify. “Iran faces a hydro-political crisis which means national crises in the future will be rooted in a water shortage,” says Morad Kaviani Rad, a professor at Kharazmi University.

Isfahan is by no means the only visible sign of Iran’s water crisis.

Urmia Lake in the northwest is on the brink of an ecological catastrophe. About 95 per cent of it has dried up over the past two decades, mainly due to wasteful irrigation practices and drought.

In 1996, the lake stretched over 5,200 cubic kilometres and held 31bn cubic metres of water. Now it holds 1.5bn.

More than 80,000 groundwater pumps and 37 dams for irrigating farmland in the lake’s basin mean more water has left the lake than flows into it. Agricultural yields from the Urmia region, meanwhile, have generated only about $1.2bn a year.

“Reviving the lake is essential,” says Mr Kalantari, the former agriculture minister who is advising the government on measures to save Urmia. “We cannot sit idly and witness evacuation of the region.”

At $4bn, the cost of returning the lake to health would be prohibitive. It could also take about 12 years, he says. But President Rouhani has ordered the replenishment of the lake no matter the cost, a sign of the new government’s determination to tackle the water crisis.

Ministers have been ordered to draw up plans for a new water management system, and stop the expansion of farms in arid regions and consider measures to discourage the use of groundwater pumps in stressed areas such as Urmia Lake.

Analysts say the problems Mr Rouhani faces – from international sanctions to stagflation – mean that environmental projects could take a back seat even as domestic and border tensions over water rights simmer.

The shortages in Iraq have left the Hoor al-Azim wetlands in southwest Iran, which is served by the Tigris and Euphrates rivers, depleted.

Supplies from the Harirud, a border river in the northeast, have been diverted upstream in Afghanistan to irrigate its farmland, jeopardising the supply to the religious centre of Mashhad, Iran’s second-biggest city, which is facing the biggest drinking water crisis in the country.

“Mashhad will soon be a hostage to Afghanistan,” warns Mr Kaviani Rad.

The Hamouns in the southeast – three wetlands covering 5,660 sq km mostly in Iran but also in Afghanistan – which should be fed by the Helmand river have been mostly dry over the past decade. There are unconfirmed reports that villagers around Helmand have started migrating to northern provinces.

“What would remain of Iran if Urmia Lake, Zayandeh Roud and the Hamouns are erased from its map?” asks Mr Keikha. “The drying up of the Hamouns is [equivalent to] drying up of the roots of a great civilisation in the world’s east. We have not been good soldiers to safeguard this ancient land.”

Extraction technology: History washed away a qanat at a time

Qanats, the gently sloping shafts and tunnels that form Iran’s irrigation system, have been running in the country for more than 2,000 years, conveying subterranean water from mountains to plains.

But their future is at stake as the increasing use of groundwater pumps sucks aquifers dry, leading to destruction of the ancient system first developed in Persia and then extended to Asia, Africa and Europe.

Qanats are built by skilled workers who identify the mountain water source and locate the sites for vertical shafts, which are dug by hand, and then connected by gently sloping tunnels that open on to the plains below.
The entrance to an a underground aqueduct, part of a qanat, in Yazd, Iran.

In recent decades, however, technology and greater demand have turned into the biggest threat to the system. Government authorities have been accused of failing to maintain and extend the qanats system, which could no longer meet rising demand, and did little to prevent excessive extraction through quicker and easier methods. The 36,000 qanats left in Iran – about half the number of 50 years ago – provide 14 per cent of the water needed for agriculture.

In the Shahre-Ray area of southern Tehran, where farmlands meet part of the city’s vegetable needs, there are 40 qanats, half the number that existed in the 1960s. In their place are some 1,400 pumps set up to irrigate farmlands and provide drinking water for a booming population.

“Most qanats suffer from a shortage of water or have dried up mainly because of pumps operating around them and, to a lesser extent, due to successive years of drought,” says Abdolhamid Rasekhi, an expert on Tehran’s qanats.

Another challenge is the cost of maintenance. The annual cost of dredging the 7km Karimabad Tehranchi qanat in southern Tehran, for instance, is 500m rials ($19,277).

Meanwhile, the qanat builders are not being replaced when they leave the trade, raising fears that the systems will eventually die out.

“We developed qanats and introduced them to the world, then we lost them. It’s so sad that one of the most sustainable ways of water harvesting is almost gone,” says Dr Kaveh Madani, an authority on Iran’s water at Imperial College, London.

Additional reporting by Pilita Clark in London
    کامنت بنویسید...
    پیمان م , peyman.m393
    پنجشنبه 9 آذر ، 00:17
    کار از تاسف خوردن گذشته، افرادی که توانایی لازم رو دارند باید تا فرصت هست به همراه نزدیکان از فلات ایران (نه فقط کشور ایران) به سرعت مهاجرت کنند، به سمت کانادا، سوئد، بلژیک ، آلمان، نروژ، ...
    ادامه
    ماه بانو شهزاد , ranjideh
    پنجشنبه 9 آذر ، 00:11
    متاسفم برا خودم برا همه بخاطر فقر مدیریت
    ادامه
    96/08/20 02:23
    فرشید  , da.m.m
    گوهر ایران زمین
    در تلگرام به ادرس
    @GIAGROUP
    افتتاح شد با استفاده از لینک داده شده ر کانال همچنین میتوانید به گروه اصلی به آدرس
    https://t.me/joinchat/COzosA3kbzHgEWbLzDT_AA
    بپیوندید.
    و با حضورتان اساتید و پیشکسوتان علم و تکنولوژی و نخبگان ایران زمین همراه باشید.
    96/07/22 20:47
    گنج جنگ  , ganjejang
    شاخاب همیشه پارس

    ای مانده جاودان از خون فرزندان ایران

    تا ابد تا همیشه شاخاب همیشه پارس

    -----------------------------------------------------------------------------------

    آرشی دگر خواهم شد،

    می روم بر بالای دماوند،

    کمان بر خواهم کشید و تیری زنم،

    اینبار سوی جنوب نه سوی سمرقند

    تیر می رود جان من نیز،

    جان می دهم پر پر شوم چون گل یاس،

    ولی دلشاد از آنم که تیر می رود،

    می رود و نشیند آن سوی خلیج فارس

    فریاد بر آرد و رسا گوید

    این مرز ایران است

    بیشه ی شیران است

    دست ددان کوته زین دیار باد

    نام خلیج فارسش تا همیشه جاودان است

    پاینده شاخاب همیشه پارس

    13
    8
    14
    96/07/22 12:37
    همراه اول و آخرم خدا   , rezvanm67

    برنده چندین جایزۀ معتبر،
    عکس بدون ویرایش
    عکاس: سعید حسن عباسی
    34
    16
    3
    همراه اول و آخرم خدا   , rezvanm67
    پنجشنبه 11 آبان ، 16:42
    تشکر
    ادامه
    قاسم قاسم , naderighasem
    پنجشنبه 11 آبان ، 16:24
    خلیج تا ابد فارس
    ادامه
    همراه اول و آخرم خدا   , rezvanm67
    یکشنبه 23 مهر ، 22:58
    فرشته خانم
    ادامه
    96/07/22 00:52
    نوید  , alborz1368
    دوستان عزیز
    امشب دراعتراض به گستاخی‌های رییس‌جمهور آمریکا در اعلام همبستگی باپاسداران امنیت کشورتصویر پرچم مقدس ایران را در پروفایل‌های خودقرار می‌دهند
    کنار اسم های پروفایلتان پرچم ایران بزارید

    @ayatolkorsi
    96/07/15 00:48
    رامین  صابری , autopayamak
    96/07/3 22:08
    گنج جنگ  , ganjejang

    به جمع دوستانت خوش آمدی سرباز دلاور وطن شهید سعید محیط قرایی

    ناسروان تکاور سعید محیط قرایی در تاریخ 1338/01/10 در شهر شیراز بدنیا آمد در تاریخ 1356/07/18 در نیروی دریایی ارتش استخدام شد و پس از طی دوره های آموزشی با آغاز جنگ با یگان خدمتی گردان یکم تکاوران به خرمشهر آمد در تاریخ 07/12/ 1359 در نبرد تن به تن به شهادت رسید .

    روان جانباختگان در راه وطن شاد باد
    یاد و نام شهدای تکاور ، قهرمانان گمنام و بزرگ ایران جاودانه باد

    سپاس فراوان از جناب ناوسروان تکاور حسن سلطانی که عکس و مشخصات قهرمان گمنام وطن را برای کانال تکاوران ارسال نمودند .

    به جمع دوستان و همرزمان دیرینت خوش آمدی سرباز دلاور وطن شهید سعید محیط قرایی

    *** تصویر و شرح مختصر از زندگی این دلاور گمنام برای نخستین بار در فضای مجازی قرار می گیرد ****

    تکاوران دریایی فرزندان گمنام ایران - خاطرات تکاوران نیروی دریایی ارتش را منتشر کنید تا ایران و ایرانی قهرمانان راستین خود را بشناسد

    آدرس کانال تلگرامی تکاوران دریایی گمنام

    telegram.me /takavaran_gomnam

    28
    2
    15
    96/07/2 21:11
    گنج جنگ  , ganjejang

    خاطره از تکاور دریایی ناوسروان علی منصوری

    دوست و همرزم من تکاور کلاه سبز اکبر یعقوبی

    درود وسلام به شهدای وطن پرست تکاور

    خیابانی بود از پل که سرازیر می شدی انتهای آن خیابان پادگان دژ بود بچه های تکاور خیلی مواظب آن خیابان وپادگان دژ بودند چون بدست بعثیان افتاده بود دقیقا نمی دانم چندم مهرماه بود حتی وقت وساعت را بیاد نداشتیم چون فرصت نبود. بچه هابیشتر در اطراف میدان فرمانداری با عراقی ها درگیر بودند.

    ما داخل کوچه پشت فرمانداری بنام کوچه بنفشه درگیر بودیم که یکدفعه مرحوم اکبر یعقوبی من را صدا زد علی منصوری بیا اینجا درست سر خیابان چهل متری دویدم خدای من شاید ۲۰ نفر عراقی چند نفر از تکاورهای صدام را اسکورت وبه سمت میدان فرمانداری می آمدند. دنبال آر پی جی گشتیم وبلاخره یک عدد گلوله پیدا کردیم. خدا رحمت کند اکبر یعقوبی دلاور وبی باک را آر پی. جی رابردوش گرفت اول آن خیابان دکه ایی بود وقتی کاملا جلوی دکه رسیدند اکبر یعقوبی کلوله را رها کرد

    بدون اغراق همه زخمی ویا به درک واصل شدند هرکدام نیمه خیز می شدند مجال نمی دادم اکبر هم به کمک من آمد تانک هایشان برگشتند منو اکبر همدیگر را بغل کرده وباعث شدیم عراقی ها یک هفته دیر تر به پل برسند
    بوجود مرحوم اکبر یعقوبی افتخار میکنم خدایش بیامرزد که چقدر در خرمشهر دلیرانه جنگید روحش شاد
    وآنروز بعداز ظهر بود که اکبر رجبی شهید شد . تک تیراندازهای عراقی درخیایان چهل متری تیر را دقیقا بر پیشانی اش زده بودند وباز هم من ومرحوم اکبر یعقوبی پیکر آن بزرگوار را با سختی زیاد آوردیم.

    نوشته شده توسط تکاور دریایی ناوسروان علی منصوری در تاریخ 26/6/96

    تکاوران دریایی فرزندان گمنام ایران - خاطرات تکاوران نیروی دریایی ارتش را منتشر کنید تا ایران و ایرانی قهرمانان راستین خود را بشناسد .

    به کانال تلگرامی تکاوران دریایی گمنام ، تنها کانال تکاوران نیروی دریایی ارتش ، مدافعان خرمشهر در نبرد 34 روزه ، بپیوندید
    https://t.me/joinchat/AAAAAEEIhOA8rrj7jcZ6DQ
    26
    2
    21
    96/06/31 20:36
    گنج جنگ  , ganjejang


    در 31 شهریور ماه سال 1359 کشور بعثی عراق حمله همه جانبه خود را به ایران آغاز کرد.
    نیروی هوایی عراق:

    استعداد هوایی این کشور در شروع حمله به ایران عبارت بود از:
    - 607 هواپیمای شکاری و بمب افکن
    - 169 فروند انواع بالگرد
    - 775 دستگاه پرتابگر موشک های زمین به هوا شامل:
    سام 2، سام 3، سام 6 و رولند
    - 713 عراده انواع توپ های پدافند هوایی
    - 116 دستگاه رادارهای اخطار اولیه، ارتفاع یاب و کنترل آتش
    نیروی هوایی عراق به تقلید از نیروی هوایی اسرائیل که در سال 1967 در جنگ با اعراب که با یک حمله برق آسا نیروی هوایی مصر را از کار انداخته بود، در بعد از ظهر روز 31 شهریور سال 1359 به پایگاه های هوایی ایران حمله کرد. با این تصور که با این کار نیروی هوایی ایران را از کار خواهد انداخت.

    حملات هوایی عراق آغاز شد

    در ساعت 13:45 دقیقه با 6 فروند میگ 23 به فرودگاه اهواز، ساعت 14:15 دقیقه با سه فروند میگ 23 به فرودگاه تهران، ساعت 14:45 دقیقه با 4 فروند میگ 21 به فرودگاه همدان و سه فروند میگ به فرودگاه سنندج، هشت فروند میگ به فرودگاه تبریز و با چند فروند هم به شهرهای بوشهر، کرمانشاه و اسلام آباد حمله کرد ولی این پایان کار نبود. در هنگام حمله به فرودگاه مهرآباد تهران با اعلام اسکرامبل، دو فروند فانتوم این پایگاه اقدام به رهگیری میگ ها می کنند.
    در جریان این حمله جمعا 5 فروند از هواپیماهای عراق ساقط شد که سه فروند آن توسط پدافند فرودگاه همدان، یک فروند توسط خلبانان فرودگاه تبریز و یک فروند هم در غرب تهران بود از این مجموع یکی از خلبانان اقدام به خروج اضطراری از هواپیما می کند که به اسارت در می آید و مشخص می شود که این شخص یک مصری می باشد.
    در پی این تحرکات نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران بلافاصله تا بعداز ظهر دو حمله موفق به عراق انجام می دهد (شرح این عملیات در قسمت مربوطه موجود است) .

    طراحی عملیات کمان 99 شروع می شود

    این تازه آغاز راه بود پرسنل نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی (معاونت های عملیات پایگاها) با دستور فرمانده محترم نیروی هوایی سرتیپ شهید "جواد فکوری" که شخصا در طرح این عملیات شرکت داشت، شبانه مشغول طراحی، طرح عملیاتی البرز می شوند و طرح عملیات در واپسین دقایق شامگاه 31 شهریور 59 آماده می شود. در همین حین کلیه خدمه فنی تا صبح بیدار بودند تا بمب های MK82/83/84، بمب های خوشه ای، موشک های ماوریک، موشک های حرارتی و موشک های راداری را بر روی جنگنده ها لود کنند.
    در راستای اجرای این طرح، خلبانان در هر پایگاه به فرماندهی فراخوانده شدند و تا صبح بر روی برنامه پروازی، نوع ماموریت و مشخص نمودن اهدافی که باید هدف قرا بگیرد، کار کردند. مسیر رفت و برگشت، باندهای فرعی برای فرود اضطراری، محل های سوخت گیری در آسمان و نقاطی که باید از آن جا از مرز گذشت و وارد عراق شد، مشخص شد.

    پایگاه های شرکت کننده در عملیات

    قرار بر این شد که پایگاه های تهران، همدان و بوشهر با یگان های اف 4 ( فانتوم) خود و پایگاه های تبریز و دزفول با یگان های اف 5 (تایگر) خود در این عملیات شرکت کنند و پایگاه های هفتم و هشتم شکاری با یگان های اف 14 (تامکت) خود کار پشتیبانی را برعهده بگیرند.

    نام عملیات

    بر این اساس قرار شد نام عملیات کمان 99 نمادی از آتش خشم ملت ایران به سوی متجاوز و به عبارتی یعنی تیری در چله کمان و رها نمودن آن تا دور دست ترین نقاط عراق و یادآور آرش کمانگیر باشد. عدد99 نیز الهام گرفته از تعداد صفحات طرح عملیاتی البرز بود

    زمان و منطقه عملیات

    زمان عملیات طلوع آفتاب در سرزمین عراق انتخاب شد. این انتخاب به این دلیل بود که خورشید از شرق طلوع می کند و هواپیماهای ایرانی می باید از شرق به غرب پرواز می کردند. پس تیغ تیز آفتاب در چشمان پدافند زمین به هوای عراق بود و هدف گیری برای شان بسیار مشکل بود.
    منطقه عملیات نیز سرتاسر خاک عراق، تمام پایگاه های هوایی، پالایشگاه ها، مخازن سوخت و دیگر اهداف در حد فاصل مدار 30 درجه شمالی یعنی جنوبی ترین مدار در خاک عراق تا شمالی ترین مدار آن که مدار 37 درجه شمالی را شامل می شد.

    اهداف عملیات

    اهداف این عملیات هم همان طور که گفته شد پایگاه های هوایی، مخازن سوخت و مهمات، پالایشگاه ها، آشیانه هواپیماها، پناهگاه های تعمیرات و نگهداری هواپیما، باندهای پروازی، رادارهای هدایت کننده هواپیماهای جنگی، برج های مراقبت و مراکز مخابراتی بودند.
    برای یگان هایی که قصد ورود به خاک عراق را داشتند، ماموریت های به نام SEAD یا عملیات ضد پدافندهوایی قبل و همزمان با ورود بمب افکن ها به خاک عراق انجام شد تا رادارها و پدافندهای مناطقی که قرار بود به آنها حمله شود، از سر راه بمب افکن ها برداشته شود. با انجام این کار برتری کامل هوایی از آن خلبانان نیروی هوایی شد و این باعث شد توان دشمن به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کند.

    علل انتخاب این عملیات

    علت انتخاب این عملیات هم این بود که نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران در کردستان درگیر ضد انقلاب بود و به تازگی هم از اتهام کودتای نافرجامی رها شده بود و هیچ نیروی نظامی دیگری هم در منطقه نبود. نیروی زمینی دشمن با پشتیبانی هوایی به پیشروی ادامه می داد که درصورت نبود این پشتیبانی کار برای آنها با مشکلات فراوانی همراه می شد.

    قرار بر این شد که عملیات بدین شکل آغاز شود:

    در ساعت مقرر تانکر ها در محل ملاقات حضور داشته باشند و ابتدا اف 4 های پایگاه همدان به پرواز درآیند و بدون سوختگیری به اهداف خود حمله کنند. دو دقیقه بعد از آنها، فانتوم های پایگاه تهران به پرواز درآیند و با سوختگیری هوایی، به اهداف خود حمله کنند. دو دقیقه بعد فانتوم های پایگاه بوشهر به پرواز درآیند و آنها نیز با سوختگیری هوایی به اهداف خود حمله کنند. در همین زمان هم اف 5 های پایگاه های تبریز و دزفول به پرواز در آمده و آهداف خود را بمباران کنند و در این زمان اف 14 ها از پایگاه های مربوطه به پرواز در آیند و کار پشتیبانی عملیاتی را از پشت مرزها به عهده بگیرند.

    بزرگ ترین عملیات تاریخ نیروی هوایی

    بامداد روز یکم مهر ماه سال 1359 درحالی که بیش از 10 ساعت از هجوم هواپیماهای دشمن به میهن عزیزمان نمی گذشت، با ابلاغ رمز "کمان 99" به پایگاه های هوایی، عملیات آغاز شد. پایگاه بوشهر که تا به آن روز پرواز 40 فروند فانتوم را با هم تجربه نکرده بود، آماده بود. هواپیماها برروی باند پروازی قرار گرفتند و یکی پس از دیگری در دل آسمان جای گرفتند. بعد از سوختگیری هوایی، به سمت اهداف حرکت کردند. در آسمان بغداد به خاطر این که این اولین عملیات بزرگ نیروی هوایی بود، ناهماهنگی بوجود آمده بود. به شکلی که وقتی هواپیماهای پایگاه بوشهر به آن جا رسیدند، هواپیماهای دیگر از ارتفاع بالاتر درحال بمباران بودند که خلبانان شجاع ما با مانورهایی زیبا، خود را در امان نگاه داشته و اهداف مورد نظر را بمباران کردند.
    موج دوم حملات آغاز شد. پایگاه تهران حمله ای دیگر را آغاز نمود که بر اساس آن هشت فروند فانتوم هر کدام به 6 بمب MK82، چهار بمب و موشک های راداری مسلح شدند و به همراه یک فروند فانتوم شناسایی به قصد بمباران پایگاه هوایی الرشید در جنوب بغداد و فرودگاه بین المللی بغداد به پرواز در آمدند.
    قبل از ورود به خاک عراق، فانتوم ها به دودسته تقسیم شدند و با کم کردن ارتفاع از مرز گذشتند و وارد خاک عراق شدند. وقتی به بغداد رسیدند، پدافند عراق که دیگر آگاه شده بود، آسمان بغداد را به گلوله گرفته بودند و دودهای ناشی از آن کل آسمان را پوشانده بود. ولی خلبانان شجاع نیروی هوایی با رشادتی مثال زدنی، به سمت اهداف خود در پایگاه الرشید و فرودگاه بغداد شیرجه رفتند و تمامی بمب های خود را بر روی اهداف ریختند که در نتیجه آن باند فرودگاه، ساختمان های آن و ماشین آلاتی که در آن قرار داشت، تقریبا منهدم شد.

    وضعیت دشمن بعد از پایان عملیات

    تمامی اهداف از پیش تعیین شده در خاک عراق در هم کوبیده شد و هیچ منطقه عملیاتی از قلم نیفتاد در این عملیات:
    پایگاه های هوایی الرشید بغداد، کوت در استان العماره، موصل در استان نینوا، ناصریه در استان ذیقار، شعیبه در استان بصره، پایگاه هوایی کرکوک در استان کرکوک، پایگاه های هوایی حبانیه شامل دو پایگاه تموز و هضبه در غرب بغداد، پایگاه هوایی ام القصر، فرودگاه بین المللی بغداد و فرودگاه المثنی، توسط بمب افکن های ایرانی بمباران شد.

    هر دو باند پروازی پایگاه کرکوک، پالایشگاه های نفت کرکوک و بصره، فرودگاه حبانیه شمالی، فرودگاه المثنی، پل های ارتباطی تنومه و بصره و چاه های نفت باباگرگر و مخازن نفت موصل و تاسیسات گازی کرکوک، تنها قسمتی از خسارت های وارد به عراق بود
    با انجام این عملیات، نیروی هوایی عراق بیش از 55 درصد از توان خود را از دست داد و تا مدت ها پایگاه های هوایی آنان قادر به استفاده از تمام یا بخشی از توان خود نبودند. پایگاه هوایی الرشید به عنوان یکی از مهم ترین پایگاه های هوایی عراق، تا 69 روز نتوانست عملیاتی شود که این خود شدت حملات خلبانان تیز پرواز نیروی هوایی را نشان می داد و از سویی تمام برآوردهای دشمن را درباره این نیرو برهم زده بود. زیرا اطلاعات آنان حکایت از زمینگیر بودن نیروی هوایی ایران داشت و براستی خلبانان شجاع ما نه تنها تمامی معادلات عراق را برهم ریخته بودند، بلکه به کشورهای دوست و هم پیمان عراق شامل کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس، فرانسه، آلمان و از همه مهم تر آمریکا، پاسخی قاطع داده بودند و آنان تازه فهمیده بودند که محاسبات شان چندان دقیق هم نبوده است.

    پایگاه های هوایی شرکت کننده و اهداف هر کدام
    - 48 فروند هواپیمای جنگنده بمب افکن F5E از پایگاه هوایی تبریز به پرواز درآمدند و پایگاه هوایی موصل را در هم کوبیدند.
    - 40 فروند هواپیمای جنگنده بمب افکن F5E از پایگاه هوایی دزفول به پرواز درآمدند و پایگاه هوایی ناصریه را در هم کوبیدند.
    - 16 فروند هواپیمای جنگنده بمب افکن فانتوم از پایگاه همدان به پرواز درآمدند و پایگاه هوایی کوت را در هم کوبیدند.
    - 12 فروند هواپیمای جنگنده بمب افکن فانتوم از پایگاه بوشهر به پرواز در آمدند و پایگاه هوایی شعیبه را در هم کوبیدند.
    - 12 فروند هواپیمای جنگنده بمب افکن فانتوم از پایگاه همدان به پرواز درآمدند و پایگاه هوایی الرشید در نزدیکی بغداد را بمباران کردند.
    - هواپیمای جنگنده بمب افکن فانتوم از پایگاه بوشهر به پرواز در آمدند و فرودگاه بغداد و پایگاه شمالی حبانیه را در غرب بغداد در هم کوبیدند.
    برای این عملیات جمعا 380 نفر از پرسنل نیروی هوایی با 200 فروند جنگنده بمب افکن به پرواز در آمدند که 140 هواپیما از مرز عبور کرد.
    در این روز، تیزپروازان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران با 300 پرواز عملیاتی، علاوه بر این که این حرکت را در کارنامه خود ثبت کردند، باعث شدند ارتش عراق در بکارگیری نیروهایش دچار مشکل شود و با از دست دادن آزادی عمل، نیروی زمینی خود را بدون پشتیبانی هوایی در صحنه نبرد در مناطق اشغالی ایران، به حال خود رها کند و عراق به این باور برسد که خوزستان از خاک ایران جدا شدنی نیست.

    بازتاب این عملیات

    در پی انجام موفقیت آمیز این عملیات، خبرگزاری های خارجی پرواز خلبانان ایرانی را اعجاب انگیز و مانورهوایی آنان را در بغداد و در برابر پدافند هوایی قدرتمند آن، بی نظیر خواندند. رسانه های همگانی نیز از وحشت مردم از ادامه این بمباران هوایی خبر دادند. آنان اذعان داشتند که خلبانان ایرانی چنان مانور لابه لای ساختمان های بغداد می دادند که ما مات و حیران زده شده ایم. عکاسی آمریکایی عکسی از یکی از فانتوم های ایرانی از طبقه چهارم ساختمان محل سکونت خود گرفته بود که نشان می داد یک فروند فانتوم نیروی هوایی در ارتفاعی کم تر از چهار متر از سطح زمین پرواز می کند و این مهارت خلبانان ایرانی را بر همگان ثابت نمود.
    آن چه که می شود از اخبار منتشر شده متوجه شد، ضربه شدید روحی و وحشتی بود که عراق و هم پیمانانش خورده بودند.

    عقابان از دست رفته

    در این روز، نیروی هوایی ارتش تعدادی از بهترین های خود را نیز از دست داد. شهیدان عزیز:
    غفار رامین فر
    غلامحسین عروجی
    مسیح الله دین محمدی
    بهرام عشقی پور
    عباس اسلام نیا
    از این دسته، پیکر پاک و مطهر چهار نفر اول تاکنون بدست نیامده و جزو مفقودین دفاع مقدس می باشند و دو نفر دیگر نیز که به عنوان لیدر دسته پروازی پایگاه همدان بودند، بر روی پایگاه دچار نقص فنی شدند و تلاش شان برای نشاندن هواپیما نیز موفق نبود و برای این که هواپیمای شان بر روی خانه های سازمانی فرودگاه سقوط نکند، آن را به ساختمان نیمه کاره ای در پایگاه کوبیدند و بدین شکل جاودانه شدند.

    یادشان گرامی باد مدافعان خاک مقدس ایران
    13
    2
    14
    96/06/31 19:07
    گنج جنگ  , ganjejang


    اولین عملیات نیروی هوایی ایران - عملیات کمان 99 ( انتقام) به یاد کمان آرش

    منظور از چنین واژه ای گذاشتن تیر در چله کمان از سوی ملت ایران و رهان نمودن آن تا دور دسترس ترین نقاط عراق بود و 99 نیز تقارن شمارش اوراق و صفحات طرح البرز باعدد 99 بود.

    با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، صدام حسین با این تصور که با رفتن شاه جای او را در خلیج فارس پر می کند و نقش رهبری اعراب را بازی می کند، از همان روزهای اول پیروزی انقلاب چندین بار دست به تحرکات مرزی زد تا بهانه و انگیزه لازم را به دست آورد.

    صدام حسین در 26 شهریور سال 1359 درمجلس ملی عراق قرارداد 1975 الجزایر را به صورت یك جانبه لغو و آن را در جلوی دوربین تلویزیون پاره كرد. عراق نقشه خود را عملی و در 13:45روز 31 شهریور، تجاوز هوایی و زمینی خود را آغاز كرد و 10 مركز مهم نظامی ایران را توسط جنگنده بمب افكن های خود بمباران نمود. همزمان با حمله هوایی، با 12 لشكر زرهی و مكانیزه نیز از راه زمین به ایران حملهور شد.

    به دنبال این تهاجم ناجوانمردانه، سرهنگ خلبان شهید "جواد فكوری" فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی، با اعلام وضعیت اضطراری از كلیه فرماندهان برای جلسهای در ستاد نیروی هوایی دعوت و درجلسه تأكید میكند كه باید جواب قاطع و سریعی به این حملات داده شود. شهید فكوری تأكید میكند كه «ما باید به تكلیف خودمان عمل نماییم و از كشورمان دفاع كنیم؛ ما برای این روزها آموزش دیدهایم و نتیجه آن دست خداوند است». با پایان جلسه، همه روی این نكته تأكید دارند كه باید جوابی قاطع و سریع به دشمن داده شود. برهمین اساس به پایگاههای سوم شكاری همدان و ششم شكاری بوشهر مأموریت داده میشود تا در عملیاتهای جداگانهای و با در نظر گرفتن اصل غافلگیری جوابی سریع به این حمله هوایی عراق بدهند.

    ساعت 2.30 بعدازظهر روز 31 شهریور سال 1359 فرمانده وقت پایگاه هوایی همدان سرهنگ خلبان قاسم گلچین دستور میدهد كه همه خلبانان در سالن تجمعات پایگاه گرد هم بیایند. كیلومترها دورتر در پایگاه هوایی بوشهر هم غوغایی برپاست. به دستور مرحوم سرتیپ خلبان مهدی دادپی فرمانده وقت پایگاه بوشهر خلبانان همگی گرد هم آمده بودند. سرتیپ كاكاوند معاون عملیات وقت پایگاه با دقت مشغول انتخاب خلبانانی برای اجرای عملیاتی برقآسا بود. مضمون هر دو جلسه مشخص بود. فرماندهان ضمن تشریح وضع موجود، عنوان كردند كه از ستاد نیروی هوایی دستور آمده كه خیلی سریع پاسخی قاطع به عراق داده شود. عراقیها باید بدانند كه ایران را بهرغم تمامی تحریمهایی كه علیه این كشور اعمال شده است، نباید دست كم گرفت. طرح اولیه عملیات «انتقام» آماده است . براساس این طرح، می بایست ابتدا پایگاه هوایی بوشهر و پس از آن پایگاه هوایی همدان وارد عمل می شدند. بر همین اساس، مقرر شد دو گروه پروازی به نام های «البرز» و «آلغارد» به ترتیب از دو پایگاه ششم شكاری بوشهر و پایگاه سوم شكاری همدان به پرواز در آیند. طرح عملیات بدین شكل بود كه نخستین گروه پروازی با نام «البرز» از پایگاه ششم به پرواز در می آمد و پایگاه هوایی «شعبیه» را بمباران می كرد. سپس گروه پروازی دوم با نام آلغارد از پایگاه سوم شكاری به پرواز در می¬آمد و پایگاه هوایی «كوت» را بمباران می¬كرد.

    فانتوم به خلبانی سرلشکر خلبان شهید "محمد صالحی" و کمک سرلشکر خلبان شهید "خالد حیدری" مورد هدف موشک زمین به هوای پایگاه کوت قرار گرفت و این عزیزان همراه با جنگنده خود، در عراق جا ماندند و دوستان خود را تنها گذاشتند.

    درود بر مدافعان خاک ایران

    http://iranian-airforce.blogfa.com
    27
    3
    22
    96/06/31 17:41
    گنج جنگ  , ganjejang


    امروز 31 شهریور است .......

    روزی که سالها پیش با آغازش ، هموطنان عزیز زیادی را از دست دادیم ، که امروز جایشان در خانه پدری مان ، سخت خالیست .

    بیاییم با قدرشناسی و حرمت گذاری به پیشکسوتان دفاعی که به معنای حقیقی مقدس بود ، رنج ها و آلام آنان را تسکین دهیم . هم تن مجروح هم دلی شکسته دارند بیایید نشان دهیم که ایران و ایرانی عاشقان این سرزمین اهورایی را فراموش نخواهد کرد

    7
    2
    14
    96/06/29 10:08
    آخرالزمان , akhar_ol_zaman
    نتانیاهو در ادامه تور ضدایرانی خود در کلمبیا:

    بایدبا«تروریسم اسلامی»که منبع آن ایران و داعش هستند مقابله کرد!

    13
    5
    6
    96/06/24 21:33
    گنج جنگ  , ganjejang

    این کماندو رکورد ۱۵۳ساله تفنگداران دریایی انگلیس را شکست

    ناخدا مصطفی ثمری

    - از بین بچه‌های آن دوره کسی در انگلستان ماند؟

    نه هیچ‌کس؛ بگذارید یک خاطره‌ای را برای شما تعریف کنم؛ زمانی که من برای دومین بار به انگلستان اعزام شدم، خواهر خانم من کتاب قطوری به نام «میرزا تقی‌خان امیرکبیر مرد شماره یک مبارزه با استعمار» را به من هدیه داد؛ این کتاب بسیار تکان‌دهنده بود و روی من تأثیر بسیار زیادی گذاشت؛ به قدری تلاش‌های امیرکبیر در مبارزه با سفارت روس و انگلیس روی من اثرگذار بود که ناخودآگاه نگاهم به تمام انگلیسی‌های اطرافم منفی بود؛ این نگاه آنقدر منفی بود که بعد از اتمام دوره، انگلیسی‌ها لباس خاص افسران کماندوهای نیروی دریایی را به ما هدیه دادند؛ لباسی که بسیار زیبا و خوش فرم بود و جنس مرغوبی هم داشت و به قیمت بسیار بالایی هم در بازار خرید و فروش می‌شد و به دست خود کماندوهای نیروی دریایی انگلیس تولید می‌شد؛ در پرانتز می‌گویم آن‌ها معتقد بودند همه نیازهای ارتش کشورشان را باید در بالاترین سطح کیفی، خودشان تولید کنند که اگر روزی همه کشور دست به اعتصاب زد، مشکلی در تأمین نیازهایشان نداشته باشند. آن کتاب آنقدر در من اثر گذاشته بود که روز آخر، من آن لباس را هم با خودم به ایران نیاوردم.

    حتی در آن دوره، من با پزشکی ایرانی آشنا شدم که بسیار متمول بود و با ارتش انگلیس همکاری می‌کرد و حتی همسرش هم انگلیسی بود؛ روز آخری که قصد بازگشت به ایران را داشتم آن کتاب را به او دادم و در مقدمه کتاب نوشتم آقای دکتر خواهش می‌کنم این کتاب را تا آخر بخوان؛ آن وقت می‌فهمی که انگلیسی‌ها چه بلایی بر سر ما و مردم ایران آورده‌اند و آن وقت خواهی فهمید که چه خیانتی به مردم ایران با سرمایه‌گذاری در آن کشور کردی و آن را به دکتر ایرانی دادم.

    از زمان جنگ عراق بگویید؛ مطالب ناگفته بسیاری از حضور کماندوهای ارتش در این دوره وجود دارد...

    من خودم 5 سال و 5 ماه و 10 روز در جنگ حضور داشتم. یادم می‌آید قبل از سقوط خرمشهر ما آنجا حضور داشتیم و در محاصره کامل بودیم. شرایط بسیار سخت بود و هر آن به ما می‌گفتند که هواپیماهای ایران می‌رسند و مواضع دشمن را بمباران می‌کنند که این اتفاق نیفتاد و همه می‌دانیم که دست‌هایی در کار بود که اجازه پرواز به هواپیماهای ایران را نداد. البته این مساله‌ای است که تاریخ و آینده به روشنی درباره آن خواهد گفت. آن موقع، ما از انبوه سلاح‌های انبار شده در پادگان‌ها تنها ژ ــ 3 داشتیم و آرپی‌جی 7، ولی با این وجود تکاوران نیروی دریایی 31 روز به همراه تعدادی از جوانانی که داوطلبانه برای دفاع از خرمشهر آمده بودند، در مقابل دو لشکر زرهی عراق مقاومت کردند.

    شما خودتان هم در آن دوران در خرمشهر بودید؟

    بله؛ خب بالاخره ما سال‌ها دوره دیده بودیم برای چنین روزی ولی صادقانه می‌گویم من آنجا به جوان‌هایی که تنها با یک دوره تیراندازی، جان خودشان را کف دستشان گرفته بودند و آمده بودند وسط معرکه غبطه خوردم. این جوان‌ها آنقدر پاک بودند و بی‌تجربه که تا کلاه‌های سبز ما را در آن مهلکه می‌دیدند دور ما جمع می‌شدند و می‌پرسیدند خب ما باید چه کار کنیم؟

    آن زمان تقریباً یک گردان تکاور نیروی دریایی در خرمشهر بودند که بیشترین شهادت تکاوران هم در آن برهه از زمان اتفاق افتاد و بیش از 100 نفر از تکاوران ما از جمله شهید مختاری در خرمشهر شهید شدند. به خاطر دارم زمانی که ما در محاصره کامل قرار گرفته بودیم تنها یک کوچه پشت فرمانداری دست ما بود و مابقی شهر در دست عراقی‌ها؛ حجم آتش عراق به اندازه‌ای بود که ما با چشم، گلوله‌ها را می‌دیدیم که از جلوی صورتمان رد می شد؛ حجم آتش به اندازه‌ای بود که به اصطلاح بچه‌ها حتی مگس هم نمی‌توانست از لابه‌لای این گلوله‌ها رد شود.

    - خاطره‌ای از آن زمان دارید؟

    یادم هست ساعت‌های آخر قبل از سقوط خرمشهر، مهمات و آذوقه ما کاملاً تمام شده بود؛ از تکاوران نیروی دریایی، 20 نفر مانده بودیم که هر کدام یک گلوله برای لحظه آخر نگه داشته بودیم؛ یادم هست آن قدر شرایط سخت بود که بچه‌ها به هم گفتند این گلوله‌ها را نگه می‌داریم تا زمانی که هیچ کاری از دستمان برنیامد، همدیگر را بکشیم و اسیر عراقی‌ها نشویم. لحظه‌های آخر قبل از سقوط خرمشهر همگی می‌دانستیم که دیگر خیلی زنده نمی‌مانیم اما در این بین یکی از بچه‌ها (آقای مهرجو) که متخصص عملیات‌ ویژه بود پیشنهاد داد تا با یک نقشه حساب شده، به صورت دو گروه مجزا، لب شط برویم؛ خلاصه نیمه‌های شب، نقشه‌اش را عملیاتی کردیم و به سرعت خودمان را به پشت دیواره حاشیه‌ای پل خرمشهر رساندیم؛ حجم گل و لای به اندازه‌ای بود که خمسه‌خمسه‌ها و خمپاره‌ها که در ساحل شط می‌خورد در گل فرو می‌رفت و عمدتاً عمل نمی‌کرد؛ از آن طرف هم با خبر شدیم یک سری از تکاوران ارتش از آبادان در آن شرایط بسیار سخت با یک «جی‌مینی» (قایق بادی) به سمت خرمشهر حرکت کرده بوند و زیر پل پناه گرفته بودند تا ما را نجات دهند؛ در آن وضعیت توانستیم خودمان را به آن‌ها برسانیم و مجروحان از جمله آقای مهرجو را تحویل آن‌ها بدهیم؛ بعد از اینکه آن‌ها رفتند ما هم چاره‌ای نداشتیم، به اصطلاح، قفلک گرفتیم و از زیر پل خرمشهر به آن سمت پل رفتیم؛ خدا شاهد است که نفس من در آن سمت پل و این سمت پل، زمین تا آسمان فرق داشت؛ یادم هست وقتی که از پل رد شدیم و من پایه‌های قطور پل را دو دستی گرفتم و سر خوردم تا پایم به زمین رسید، سخت‌ترین لحظه‌های عمرم بود.

    - از نیروهای کماندوی نیروی دریای بگویید و اینکه چرا تا این اندازه مهارت دارند و در عملیات‌ برون مرزی دوره جنگ عمدتاً از آن‌ها استفاده می‌شد؟

    یادم هست در دوره‌ای که ما خودمان به تفنگ‌دارهای نیروی دریایی آموزش می‌دادیم، در مسیرهایی که در دوره‌های آموزشی به آن‌ها می‌دادیم کمین می‌زدیم و وقتی یکی از آن‌ها را اسیر می‌کردیم آن‌ها تنها حق داشتند اسم و شماره واحدشان را بگویند و هر چیز دیگری که در زیر شکنجه می‌گفتند به عنوان یک امتیاز منفی برایشان محسوب شده و این موضوع در پرونده‌شان درج می‌شد تا در عملیات‌ خاص برون مرزی از آن‌ها استفاده نشود چرا که خدای ناکرده یک درز اطلاعاتی در یک عملیات ممکن است جان بسیاری را به خطر بیندازد. به همین دلیل روی حفاظت اطلاعات کماندوهای نیروی دریایی بسیار کار می‌شد.

    همچنین آموزش‌های سخت و طاقت‌فرسایی که این نیروها می‌دیدند، از آن‌ها جنگجویان توانمندی ساخته بود؛ این آموزش‌ها به حدی سخت بود که حتی در برهه‌ای از زمان برای جبران کمبود نیرو، تقاضای جذب از نیروهای ویژه سایر یگان‌ها را دادیم ولی جالب بود که از هر 100 نیروی ویژه یگان‌های دیگر 95 تا در میان تمرینات، از ادامه کار انصراف می‌دادند.

    - شکنجه؟

    خب یک سری از کارها بود که با آن، توان نیروها در برابر حفظ اسرار نظامی را مورد سنجش قرار می‌دادیم و شکنجه‌هایی که دشمن در زمان اسارت به کار می‌گرفت را شبیه‌سازی می‌کردیم؛ مثلاً سر این نیروها را تا نهایت زمان ممکن زیر آب نگه می‌داشتیم و این کار را بارها تکرار می‌کردیم تا حالت خفگی برایشان تداعی شود. البته بسیاری از نیروهای ما هم در حین آموزش نمی‌توانستند به صورت کامل از این آزمایشات سربلند بیرون بیایند و زیر فشار شکنجه مربیان، اعتراف می‌کردند ولی یک سری از آن‌ها کاملاً اسرار نظامی را در سخت‌ترین شرایط حفظ می‌کردند؛ یکی از کسانی که هرگز در این آزمون‌ها، اعتراف نکرد و توان بالایی هم داشت ناخدا بای بود که در عملیاتی در زمان جنگ در خاک عراق شرکت کرد و در ماموریتی که قرار نبود بازگشتی در کار باشد، یک پایگاه موشکی عراق را با کمک تیم همراهش منهدم کرد و توانستند با نهایت موفقیت، به سلامت بازگردند که فیلم پایگاه جهنمی بر اساس داستان واقعی آن عملیات ساخته شد.

    امروز همه متوجه شده‌اند که اگر ما هم به دنبال جنگ نباشیم، عده‌ای هستند که به دنبال جنگ‌افروزی و تجاوز به کشور ما هستند و ما برای دفاع از کشور، به نیروهای ویژه و برجسته نیازمندیم و من امیدوارم با توجه به ویژگی‌های خاصی که جوانان ایرانی دارند، بتوانیم زمینه رشد کشور و ارتقای جایگاه ایران عزیزمان را در تمامی عرصه‌های فنی، علمی، فرهنگی و ... فراهم سازیم.

    پاینده باشی قهرمان گمنام وطن
    -------------------------------------------------------------------------------------------------
    بن پایه : خبرگزاری تنسیم
    --------------------------------------------------------------------------------------------------

    آدرس کانال تلگرامی تکاوران نیروی دریایی ارتش

    http:// telegram.me /takavaran_gomnam
    --------------------------------------------------------------------------------------------------------
    برای خواندن قسمت اول به لینک زیر مراجعه کنید
    10
    3
    5