دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند رویاهایش را آسمان پرستاره نادیده می گیرد و هر دانه برفی به اشكی نریخته می ماند سكوت سرشار از سخنان ناگفته است از حركات نا كرده اعتراف به عشق های نهان و شگفتی های بر زبان نیامده در این سكوت حقیقت ما نهفته است حقیقت تو و من از بیگل ماركوت ( ترجمه احمد شاملو )

دل من دیر زمانی است که می پندارد: "دوستی گلی است" ؛ مثل نیلوفر و ناز ساقه ترد و ظریفی دارد بی گمان سنگ دل است آن که روا می دارد خان این ساقه ی نازک را -دانسته- می آزارد!!!!

حالا كجا هستی ؟ دستانت چه می كنند ؟ دستی كه مضرابش نوازشی است و هر تار جان مرا به سرودی تازه می نوازد همان دست كه : پیش از آنكه گیرنده باشد می بخشد و آن چشم ها كه پیش از آنكه نگاهی باشد تماشایی است من ماندم ما ماندیم و به تماشا نشستیم دروغ را ... نگاه كن چه بزرگوارانه سر در پای تو نهاد آن كه مرگش میلاد پر هیاهوی هزار شهزاده بود .... (شاملو)