بگفتا عاشقان رادرمان نیست بگفتم مگرعشق درمان این دلبردگان نیست بگفتا عاشقان راخوراک نیست بگفتم مگرغم خوراک عاشقان نیست بگفتا عاشقان راامیدنیست بگفتم مگرانتظارعاشقان امیدنیست بگفتا عاشقان راقلب پاک نیست بگفتم مگردردعشق علتش قلب پاک نیست بگفتا عاشقان رامردانگی نیست بگفتم مگرآذرده شدن ازرنج عشق مردانگی نیست بگفتا عاشقان راآه وناله چه است بگفتم مگردردعشق به ازطاعون وسیل است بگفتا عاشقان علت رنجشان چیست بگفتم علتش جز عشق نیست بگفتا عشق کارش چه است بگفتم نابودی اهل دل است شاعر:علیرضا راشکی

به چه می اندیشی ؟!! به پرستوی غریب نگهت كه شبی بارانی لانه در قلب من خسته گرفت ؟ به چه می اندیشی ؟!! به غرورم كه به سنگ نگهت بی صدا می شكند و به پای تو فرو میریزد ؟ به چه می اندیشی ؟!! به پریشانی من ؟! به پشیمانی خود ؟! من ندانم تو بگو به چه می اندیشی ؟!!

نه نه دیگه به هیچی فكر نمی كنم نه به غم ابر نه به سردی درد نه به این شب سیاه. . اصلا به من چه مربوط... بال پروانه شكسته ست یا موجها سر خود رو به ساحل می كوبن... تا بمیرن بذار ابرا قطره قطره ی غم خودشونو ببارن و گلها در خیال خود برقصن. . مگه من چكاره ام؟ كه جواب سحرو جواب بدم. چرا با مرگ هر ستاره سوالی از گریبان من سر می زنه؟ من در ته خاطرات دور و دراز خود ته نشین شده ام. . دیگه ترس هیچ حادثه ای خواب نازك منو بهم نمی زنه. نه رویای بارون و نه حتی تلنگر نام تو. . این روزا پاییز نزدیكه و تابستون منو در آغوش گرفته بذار برو تو كه از اونجا رفته ای...آره رفته ای. بخواب...آسوده بخواب. . بذار راحتت كنم قسم به بال شكسته ی پروانه... من دیگه اونجا بر نمی گردم. . . پنجره رو اگه باز كنی می بینی كوچه ی سفید یخ زده ی پوشیده از برف دونه های ریز برف...همراه با سیلی سرد باد عابرای عجول و بی تفاوت دست در جیب آسمون سرخ... ... ... سوز سرما توی ذره ذره ی تنت نفوذ می كنه... ... حتی اگه چشاتو ببندی می تونی به خودت دروغ بگی كه زمستونه... می تونی ماهی سرخ تنگ بلورو از یاد ببری و به هیچ بگیری تقویمی رو كه اصرار میكنه بهت بفهمونه كه بهاره. ... آره ساده ست گفتن اینكه خیسی چشمات حتما از سرماست. . . راستی...كسی می دونه؟ بهارو كی از توی قاب پنجره ی همیشه بسته ی من دزدیده؟