مداد رنگی ها مشغول بودند...به جز مداد سفید...هیچ کسی به او کار نمی داد...همه می گفتند:{تو به هیچ دردی نمی خوری}...یک شب که مداد رنگی ها...توی سیاهی کاغذ گم شده بودند...مداد سفید تا صبح کار کرد...ماه کشید...مهتاب کشید...و آنقدر ستاره کشید که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توی جعبه ی مداد رنگی...جای خالی او...با هیچ رنگی پر نشد

مسی فرشته مهربون ...تمومه سعی ام رو می کنم.جای منم تو قلبای مهربون و تو جمع صمیمی تون نگه دارین.. بوس بوس!

زنده بودن را به بیداری بگذرانیم که سالها به اجبار خواهیم خفت ... -;{@