کیستی که من این‌گونه به‌اعتماد نام ِ خود را با تو می‌گویم کلید ِ خانه‌ام را در دست‌ات می‌گذارم نان ِ شادی‌های‌ام را با تو قسمت می‌کنم به کنارت می‌نشینم و بر زانوی ِ تو این‌چنین آرام به خواب می‌روم؟ (شاملو)

گاهی که دلم به اندازه تمام غروبها میگیرد چشمهایم را فراموش میکنم اما دریغ که گریه دستانم را به تو نمیرساند.من از تراکم سیاه ابرها میترسم و هیچکس مهربانتر از گنجشکهای کودکی ام نیست و کسی دلهره های بزرگ قلب کوچکم را نمیشناسد و یا کابوس شبانه ام را نمیشناسد. بااینهمه،نازنین،این تمام واقعه نیست از دل هرکوه،کوره راهی میگذرد.وهراقیانوس به ساحلی میرسد.وشبی نیست که طلوع سپیده ای در پایانش نباشد كزچهار فصل دست کم یکی بهار است. من هنوزترادارم

زندگی قرص نانی است روی آب حوض خانه ی خاطرات سهم ماهی های سرخ که همیشه عاشقند باور کن