منو ببخش زیبا من چیا بگم عاشقی باورت می شه ؟ تو که خیلی بهتر از ما این چیزا سرت می شه چشمای ناز تو که وا میشه ، آفتاب می زنه تازه وقتی تو بگی صورتشو آب می زنه من بگم دوست دارم با چه رقم یا عددی تو که بینهایتو قشنگ تر از من بلدی مژه هات شعر بلند ناتمومه به خدا عاشق کسی شدن جز تو حرومه به خدا با غمت هزار تا خنجر تو دلم فرو می ره ماه اگه برق چشاتو ببینه از رو می ره زیبا چشم تو اگه با رؤیاهام قهر کنه آسمون دلش می خواد شهر و پر از ابر کنه چه قدر اسمتو نوشتم روی هر صخره و سنگ چه قدر کشته منو اون دو تا چشمای قشنگ گفتی فاصلس میون من و رؤیاهام با تو باشه اما نمی دم هرگز به هیچکسی جاتو زیبا وقتی که خونت پیش مدیترانه بود دل من واسه سفر منتظر بهانه بود زیبا اسمت که میاد بدجوری دیوونه می شم ولی گفتی قصه شو که نمیشه بیای پیشم زیبا تو فرشته ای ، اهل یه جایی تو بهشت نمی شه هم عاشق تو بود و هم واست نوشت از حسودیم نمیشه بسپرمت دست خدا جام چه قدر مشخصه ، تو نقشه ی دیوونه ها زیبا آتیش می زنه دل منو اخمای تو نکنه اضافه شن با عشق من زخمای تو زیبا ناز کن که چشات ، ناز خریدنی داره اون چشات گلی ستاره های چیدنی داره مال هیچ کسی نشو چون اینجاها فرشته نیس عشقا و عاشقیا تلخه مث گذشته نیس گفتی فاصله س میون فکرمو ، حقیقت کاشکه داشتم یه ذره فقط یه کم لیاقت تشنه بودم واسه ی شنیدن یه دنیا حرف تو یه کم گفتی و بعدش دوباره سکوت و برف جای برفا روی کاغذ می شه نقطه چین گذاشت حرف تو بشه باید این قلمو زمین گذاشت عمریه موندم توی مصراع اول چشات فقط این فعلو بلد شدم که می میرم برات اگه بین همه تو دنیای ما جنگ بشه عشق من محاله به چشم تو کمرنگ بشه اگه باورت نشد بذار زمان نشون می ده جواب سوالای سختو همیشه اون می ده تو دوسم نداشته باش ، بازم قشنگه عالمت کسی که می دونه اما می نویسه مریمت زیبا کاری اگه کردم و تو رنجیدی ببخش دنیا باید بدونن فرشته ای ، پس بدرخش شعر از مریم حیدرزاده