خدای اطلسی ها با تو باشد! پناه بی کسی ها با تو باشد... تمام لحظه های خوب یک عمر, بجز دلواپسی ها با تو باشد...

باید برو باید چمدانی را که به اندازه پیراهنه تنهایی من جا دارد بردارم بروم

گرچه میدانم بر آنی تا فراموشم كنی من به یادت لحظه هارا یك به یك خواهم شمرد دل به یاد روزهای رفته و بی بازگشت دل به ایام خوش سوداگری خواهم سپرد نوبهار است و دلم در حسرت دیدار تو اشتیاقم را به دست باد ها خواهم سپرد بی تو تنهایم ولی در عالم وهم و خیال به كلام دلنشینت گوش جان خواهم سپرد ای سفر كرده سفر جبر است و ما بی اختیار اختیارم را به دست جبر تو خواهم سپرد هجرتت بی انتها و این جدائی تا ابد من تو را تا بی نهایت به خدا خواهم سپرد