آهای مردم دنیا آهای مردم دنیا گله دارم گله دارم من از عالم و آدم گله دارم آهای مردم دنیا آهای مردم دنیا گله دارم گله دارم من از دست خدا هم گله دارم گله دارم شما که حرمت عشق رو شکستین کمر به کشتن عاطفه بستین شما که روی دل قیمت گذاشتین که حرمت عشق رو نگه نداشتین آهای مردم دنیا آهای مردم دنیا گله دارم گله دارم من از دست خدا هم گله دارم گله دارم فریاد من شکایت یه روح بی قراره روحی که خسته از همه زخمی روزگاره گلایه من از شما حکایت خودم نیست برای من که از شما سوختن و گم شدن نیست اگه عشقی نباشه آدمی نیست اگه آدم نباشه زندگی نیست نپرس از من چه آمد بر سر عشق جواب من به جز شرمندگی نیست آهای مردم دنیا آهای مردم دنیا گله دارم گله دارم من از عالم و آدم گله دارم آهای مردم دنیا آهای مردم دنیا گله دارم گله دارم من از دست خدا هم گله دارم گله دارم

مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند. آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند. زن: یواش تر برو, من می ترسم. مرد : نه, اینجوری خیلی بهتره. زن : خواهش میکنم, من خیلی می ترسم. مرد : خوب, اما اول باید بگی که دوستم داری. زن : دوستت دارم, حالا میشه یواش تر برونی. مرد : منو محکم بگیر. زن : خوب حالا میشه یواش تر بری. مرد : باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بذاری, آخه نمیتونم راحت برونم. اذیتم میکنه. روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید. در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتورسیکلت رخ داد, یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری درگذشت. مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود. پس بدون اینکه زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند. دمی می آید و بازدمی میرود. اما زندگی غیر از این است و ارزش آن در لحظاتی تجلی می یابد که نفس آدمی را می برد

یكی از اصیل‌ترین و پایدارترین جلوه‌های ساخت وجود انسان به نیایش و پرستش است. پرستش توجه درونی به آفریننده، سیر از خلق به سوی خالق، سفر از خاك به افلاك و صعود از تراب به رب‌الارباب است؛ هر چند كه نمود پرستش می‌تواند در همه شئونات زندگی انسان تجلی كند اما در میان همه پرستش‌ها و عبادات « نماز» چشمه‌ی جوشانی است كه از جان انسان سرچشمه می‌گیرد و بر همه شعبه‌ها و شاخه‌های وجود آدمی آب زندگانی نثار می‌كند؛ آب كه دل را به عشق و محبت، عقل را به تفكر و اندیشه، زبان را به ذكر و ستایش، بدن را به تعظیم و كرنش و انسان را به خاكساری و سجده در پیشگاه معبود می‌كشاند: الصّلوه معراج المؤمن نماز معراج مؤمن است. نماز اعلام نیاز، خاكساری و انقیاد در آستان معبود است. انسان عاشق با نماز و نیایش، خویشتن را در بستر عنایت الهی قرار می‌دهد و از هدایت، رحمت و لطف او بهره می‌گیرد. نماز هدیه‌ای آسمانی از صاحب خانه هستی به انسان غم‌زده از هبوط و هجران؛ هدیه‌ای كه بندگان را توانایی می‌دهد تا هر زمان و هر كجا كه خواستند بی‌پرده و بی‌واسطه با پروردگارشان گفتگو كنند. آدمی در این ارتباط مستقیم و بی‌پرده، درهای رحمت الهی را بر خویش گشاده می‌یابد و قرب حق را با تمام وجود احساس می‌كند. انسان گریز از نماز و نیایش و پرستش، ذره‌ای پرتاب شده در جهان بی‌همتاست كه خود را در اقیانوس بی‌كران آشفتگی‌ها در محاصره موج‌های بنیان كنِ اندوه، اضطراب و نومیدی می‌یابد و سرانجام با خواری به دوزخ می‌شتابد: « بی‌تردید آنان كه از عبادت من سر باز می‌زنند به زودی با ذلّت به جهنم می‌افتند.» (سوره غافر،آیه60