... تنها اگر دمی کوتاه آیم از تکرار این پیش پاافتاده‌ترین سخن که «دوست‌ات می‌دارم»، چون تندیسی بی‌ثبات بر پایه‌های ماسه به خاک درمی‌غلتی و پیش از آن که لطمه‌ی درد درهم‌ات شکند به سکوت می‌پیوندی. پس، از تو چه خواهدماند چون من بگذرم؟ تعویذ ناگزیر تداوم تو تنها تکرار «دوست‌ات می‌دارم» است؟ بااین‌همه بغض‌ام اگر بترکد...ــ نه پر کاهی حتا بر آب بنخواهدرفت می‌دانم!