تولدت مبارک در گلستان قشنگی که تو می آرایی می شود برگ گلی را بوئید می شود خنده ی لب ها را دید میشود زخم دلی را بوسید با محبت ،با مهر عشق را در تن یک حادثه مرحم شد و با او روئید از تولد تا مرگ لحظه ها را خندید آه...در لحظه میلاد تو ای رویش پاک می شود عرش خدا را کاوید راستی چشم تو در وادی سرسبز بهار به چه سان می نگرد هستی را؟

ابجی ته طغاری شرمنده اینایی كه گفتی بعضیهاشونو نمیشناسم

دلم دیوانه حسین است دوش در عالم رویا به بهشتم بردن واندر ان باغ بهشت دست ملک بسپردند چه بهشتی همه در هاله ای از نورو سرور طاقی از گل زده بودند تمامی همه حور هر که دیدم به جنان مظهر زیبایی بود ملکم داد نشان انچه تماشایی بود ملک گفت به هر جا طلبی لانه بگیر تو محب حسینی ز جنان خانه بگیر تا به من از ملک این گونه سخن گشت خطاب همه ی باغ بهشت بر سر من گشت خراب گفتم او را که منم تشنه می ناب کجاست همه ارزانی تو خانه ی ارباب کجاست؟ عمر من در طلب دیدن دلدار گذشت شب و روزم به هوای رخ ارباب گذشت ببر انجا که بهشت ازلی می باشد ببر انجا که حسین بن علی می باشد بی حسینم به چه کار ایدم این باغ بهشت ببر انجا که نماند به دلم داغ بهشت یا به دوزخ ببریدم که بسوزند بدنم یا نشانم بدهید ان صنم بی کفنم