اگر من میتونستم یه آرزو داشته باشم من میخواستم که اشک تو باشم زیرا در چشمت متولد میشدم و روی لبهایت میمردم... اما اگه تو اشکهای من بودی من هرگز گریه نمیکردم چون نمیخواستم از دستت بدم

صدای پای رهگذران خسته در كوچه باغ تنهایی خویش میشنوم... و میگویم رهگذر آهسته باش... مبادا كه ترك بردارد... و تو رهگذری هستی از همان ناكجا آباد خیال من...كه میروی... ونمیدانم به كجا...نمی دانم این كوچه ی غم گرفته به كدامین دیار آشنا خواهد رسید... وآیا دیار آشنایی هست... هوابس ناجوانمردانه سرداست سلامم راتو پاسخ گوی دربگشای

تن تو ظهر تابستونو بیادم میاره رنگ چشمهای تو بارونو بیادم میاره وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره قهر تو تلخی زندونو بیادم میاره من نیازم تو رو هر روز دیدنه از لبت دوست دارم شنیدنه تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون میزنه تو همون خونی که هر لحظه تو رگهای منه تو مثل خواب گل سرخی لطیفی مثل خواب من همونم که اگه بی تو باشه جون میکنه من نیازم تو رو هر روز دیدنه از لبت دوست دارم شنیدنه تو مثل وسوسه شکار یک شاپرکی تو مثل شوق رها کردن یک بادبادکی تو همیشه مثل یک قصه پر از حادثه ای تو مثل شادی خواب کردن یک عروسکی من نیازم تو رو هر روز دیدنه از لبت دوست دارم شنیدنه تو قشنگی مثل شکلهایی که ابرها میسازن گلهای اطلسی از دیدن تو رنگ میبازن اگه مردهای تو قصه بدونن که اینجایی برای بردن تو با اسب تنلندر میتازن من نیازم تو رو هر روز دیدنه از لبت دوست دارم شنیدنه