مردان در صید عشق به وسعت نامنتهایی نامردند، گدایی عشق میکنند تا وقتی مطمئن به تسخیر قلب زن نشدند، اما همین که مطمئن شدند مردانگی را در کمال نامردی به جا می آورند. " "دکتر علی شریعتی"

فلک کور است دلم رنجور و بیمار است قدم لرزان به سوی کوچه می آیم , دو دستم را به هم با حرص می سایم خدایا ترس من از چیست ؟ عروس جشن امشب کیست ؟ ولی ناگه صدای نعره ام در ساز میمیرد و داماد شاد و سرخوش از نگارم بوسه میگیرد صدای شیخ می آید : عروس خانم وکیلم من ؟ جوابم ده وکیلم من ؟ صدای آشنایی بله میگوید ... و مردم یکصدا با هم مبارکباد میگویند خداوندا صدا از اوست ... صدای آشنا از اوست ... فلک کور است شما هرگز نمیدانید , عروسی را به سوی حجله میرانید که تا دیروز نگارم بود چه میدانید همین امروز کنارم بود من امشب از همه بیزار بیزارم , من امشب از خودم , از تو , از این دنیا که هیچش اعتباری نیست بیزارم رفیقان باده باز آرید مرا تنهای تنها با حشیش و چرکس بگذارید نمیدانم چرا جغدان به روی بام من امشب نمیخوانند دگر شومی تر از امشب چه میخواهند ؟ نمیدانم چرا این آسمان امشب نمی بارد نمیدانم نمیدانم نمیدانم

اگر باران بودم، آنقدر می باریدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم. اگر اشک بودم، مثل باران بهاری به پایت می گریستم. اگر گل بودم، شاخه ای از وجودم را تقدیم وجود عزیزت میکردم. اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برایت مینواختم. ولی افسوس که نه بارانم، نه اشک، نه گل و نه عشق،