بابک ا

با هر نگاه بر آسمان این خاک هزار بوسه میزنم نفسم را از رود سپید و آسمان خزر و خلیج همیشگی فارس میگیرم من نگاهم از تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی نور میگیرد من عشقم را در کوه گواتر در سرخس و خرمشهر به زبان مادری فریاد خواهم زد فریاد خواهم زد تفنگم در دست و سرودم بر لب همه ی ایران را میبوسم من خورشید هزار پاره ی عشق را بر خاک وطن می آویزم من خورشید هزار پاره ی عشق را بر خاک وطن می آویزم ای وارثان پاکی من آخرین نگاهم بر آسمان آبی این خاک و خلیج همیشگی فارس فارس فارس خواهد بود

به قبرستان گذر کردم زمانی/ شنیدم ناله ای از یک جوانی که زیر قبر می غلتید و میگفت/ عزیزان قدر یکدیگر بدانید

تنها میان سایه های افکار خموش می نشینم ، و نام تو را بر زبان می آورم ... آن را بدون کلمات بر زبان می آورم ... آن را بی مقصود بر زبان می آورم ... زیرا چون کودکی هستم که مادرش را صدها بار صدا می زند ، و شاد از این که می تواند بگوید ، " مادر " ... رابیند رانات تاگور

چه اسارت بی افتخاری است در بند این و آن بودن در كنار خانه ی من شهری است كه در ان بی افتخارترین اسیران جهان زندگی می كنند... [بدرود]...

من،بر این ابری که این سان سوگوار اشک بارد زار زار دل نمی سوزانم ای یاران،که فردا بی گمان در پی این گریه می خندد بهار ارغوان می رقصد،از شوق گل افشانی نسترن می تابد و باغ است نورانی بید،سر سبز و چمن،شاداب، مرغان مستِ مست گریه کن!ای ابر پر بار زمستانی گریه کن زین بیشتر،تا باغ را فردا بخندانی! گفته بودند از پس هر گریه آخر خنده ای ست این سخن بیهوده نیست زندگی مجموعه ای از اشک و لبخند است خنده ی شیرین فروردین بازتاب گریه ی پر بار اسفند است