پنهان مشو که روی تو بر ما مبارکست نظاره تو بر همه جان‌ها مبارکست ای نوبهار حسن بیا کان هوای خوش بر باغ و راغ و گلشن و صحرا مبارکست بر خاکیان جمال بهاران خجسته‌ست بر ماهیان طپیدن دریا مبارکست دل را مجال نیست که از ذوق دم زند جان سجده می‌کند که خدایا مبارکست

به ناگهان می آید عشق را می گویم بسان بهمنی غلتان و صاعقه ای رخشان می اید با هزاران لهجه تا هم آواز قناری شود و در اینه ای به وسعت ملکوت سیمای ازلی خود را بنگرد

می خوا هم روزها ی سیاهم را برگ برگ کنم می خواهم سوزی که دائم در وجودم حس می کنم به فرا موشی بسپارم فراموشی چه واژه زیبایی اما حیف که سعادت و انتقام با مفهوم این واژه منافات دارد می خواهم قلم موی خیال را در دست بگیرم و خودم را خوشبخت نقاشی کنم