من آن موجم كه آرامش ندارم به آسانی سر سازش ندارم همیشه در گریزو در گذارم نمی مانم به یك جا بیقرارم سفر یعنی من و گستا خی من همیشه رفتن و هرگز نماندن هزاران ساحل و نا دیده دیدن به پرسشهای بی پا سخ رسیدن من از تباره دریااز نسل چشمه سارم رها تر از رهایی حصار بی حصارم ساحل حصار من نیست پایان كار من نیست هم دردو یار من نیست كسی كه یار من نیست در انتظار من نیست صدای زنده بودن در خروشم به ساحل چون میایم خموشم به هنگامی كه دنیا فكر ما نیست برای مرگ هم در خانه جا نیست اگر خاموش بشینم روا نیست

سوراخ آسیا

گفته بودی، از غرورم، از سکوتم، خسته ای من شکستم هر دو را گفته بودم،از سکوتت،از غرورت خسته ام به خاموشی مغرورانه ات شکستی تو مرا با تو گفتم از همه تنهایی ام، خستگی ام با تو گفتم تا بدانی با همه ناجیگری، بی ناجی ام تو، سکوتت خنجریست بر قلب من و حضورت، مرهمی بر زخم من پس، باش تا همیشه با من باش حتی اگر خاموشی...