عمر ما چون تندبادی رفت و گویی خواب بود/ وان بنای آرزوها خانه یی بر آب بود/ وه چه شب ها دولت بیدار بر در حلقه زد/ لیکن از نا هوشیاری بخت ما در خواب بود/ ز دل گوری شنیدم پند قارون را که گفت / در کف دنیا پرستان سیم و زر سیماب بود/ روشنی ها در پریشانی بود دل بد مکن/ هر کجا ویرانه یی دیدم پر از مهتاب بود / گفت با من مردم چشمم که قحط مردمیست/ "مهدی سهیلی" جست و جو کردم بسی این کیمیا نایاب بود/ موج بنیان کن شو و دریای طوفانخیز باش/ مرگ بر آن کس که عمری رفت و خود مرداب بود/ دولت شب ها و توفیق دعا از دست رفت/ لحظه ی معراج ما آن لحظه ی ناب بود/

بهترین و بزرگ ترین بال ،بال رویاست ، به شرطی که بدانی تنها تا مسافتی معین و تا زمانی معین می توانی با آن پرواز کنی.

هی فلانی! زندگی شاید همین باشد یک فریب ساده و کوچک ... آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و جز با او نمیخواهی. من گمانم . زندگی باید همین باشد! م . اخوان