زیر باران می روم و هم نوا با گریه ی آسمان می گریم تا كسی اشك های مرا نبیند به زیر باران می روم و فریاد می زنم تا صدای فریادم با فریاد آسمان یكی شود. به زیر باران می روم تا ناله های دلم با ناله های باد یكی شود. و كسی شاهد شكستن روح خسته ام نباشد. به زیر باران می روم و تكیه به همان درخت بید مجنون كنار جاده كه یادگاری هایمان را روی آن می نوشتیم به انتظارت خواهم ماند , تا به زیر هر یك از قدمهایت گل سرخی بگذارم. می دانم خواهی آمد. و دستان سردم را در دستان گرمت خواهی گرفت. تا با هم به سرزمین آرزوها برویم باران كه می آید گوش به زنگ صدای تو تكه تكه ترانه های كهنه را كنار هم می چینم. و همیشه به همین حقیقت تلخ می رسم

هنوز دست های رابطه گرمند. هنوز هم می شودگاهی به دور از اندیشه های چهار ضلعی اطراف به بوی نرگسی خشنود بود. دیروز باران می بارید. وباران مرا به صداقت بوی خاک می خواند. من وباران وبوی خاک من وباران وبوی خاک توی باغچه یکنواخت خانه ما گل کوچک زردی روییده است. به تما شا می نشینم. یک بهار کوچک بی فصل کنار باغچه گربه کوچکی ست ما همدیگر را می شناسیم. خود را به نوازشی مهمان می کنیم. و شادیمان را تقسیم می کنیم. ومن خشنودم زیرا که هنوز دستهای رابطه گرمند

به که گویم غم این قصه ی ویرانی خویش غم شبهای سکوت و دل بارانی خویش گله از هیچ ندارم نکنم شکوه ازو که شدم بنده ی پا بسته و سودایی خویش به کدامین گنه این گونه مجازات شدم همه دم بنالم و سوزم زپشیمانی خویش من از این پس شده ام راوی و گویم همه شب غزل چشم تو و قصه ی نادانی خویش