(خدا چه شكلیه) تامی کوچولو به تازگی صاحب یک برادر شده بود و مدام به پدر و مادرش اصرار می کرد که او را با برادر کوچکش تنها بگذارند . پدر و مادر می ترسیدند ، تامی هم مثل بیش تر بچه های چهار پنج ساله به برادرش حسودی کند و به او آسیبی برساند ، برای همین به او اجازه نمی دادند با نوزاد تنها بماند . اما در رفتار تامی هیچ نشانی از حسادت دیده نمی شد . بالاخره پدر و مادرش به او اجازه دادند . تامی با خوشحالی به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست . تامی کوچولو به طرف برادر کوچک ترش رفت ، صورتش را روی صورت او گذاشت و به آرامی گفت : " داداش کوچولو ، به من بگو خدا چه شکلیه ؟ من کم کم داره یادم میره ! "

باران در باریدنش علف هرز و گل سرخ از برایش یک معناست ، اما افسوس که آن علف هرز دلیل باریدنش را نمی داند ...

سپاس مخصوص خداست. سپاس خدایی را سزاست که تا صدایش می کنم ، پاسخم می گوید ، اگرچه وقتی او مرا صدا می زند ، من کاهلی می کنم و سهل انگاری برای پاسخ گفتن و جواب دادن. سپاس خدایی را سزاست که هرچه از او می طلبم ، عطا می کند اگرچه وقتی او درخواستی می کند ، یا چیزی می طلبد ، من بخل می ورزم و خست به خرج می دهم سپاس خدایی را سزاست که هروقت بخواهم ، می توانم صدایش کنم و هر گاه در پی خلوتی با او باشم ، بی هیچ واسطه ای می توانم داشته باشم و او همیشه برآورنده خواسته های من است سپاس خدایی را سزاست که غیر از او نمی خوانم و اگر بخوانم هم ، پاسخی نمی شنوم سپاس خدایی را سزاست که به غیر او دل نمی بندم واگر ببندم هم ، دلم را می شکند و پشتم را خالی می کند سپاس خدایی را سزاست که به او تکیه می کنم و او گرامی ام می دارد و دست نوازش بر سرم می کشد وبه مردم تکیه نمی کنم که اگر کنم ، خوارم می کنند و تنهایم می گذارند سپاس خدایی را سزاست که با من بردباری می کند ، انگار که من هیچ گناهی نکرده ام ، به گونه ای در من می نگرد انگار که هیچ خطایی از من سر نزده است ، با من طوری رفتار می کند انگار که هیج لغزشی نداشته ام این خدا ، این خدای من ، به راستی ستایش برانگیز است . به حقیقت دوست داشتنی است و به واقع سجده کردنی راستی که محبوبی به خوبی او نیست و او معشوق ترین من است