و نپرسیم كجاییم ، بو كنیم اطلسی تازه بیمارستان را . و نپرسیم كه فواره اقبال كجاست . و نپرسیم كه پدرها ی پدرها چه نسیمی . چه شبی داشته اند . پشت سرنیست فضایی زنده . پشت سر مرغ نمی خواند . پشت سر باد نمی آید . پشت سرپنجره سبز صنوبر بسته است . پشت سرروی همه فرفره ها خاك نشسته است . پشت سرخستگی تاریخ است . پشت سرخاطره موج به ساحل صدف سرد سكون می ریزد . لب دریا برویم ، تور در آب بیندازیم و بگیریم طراوت از آب . ریگی از روی زمین برداریم وزن بودن را احساس كنیم

مه من هنوز عشقت دل من فگار دارد تو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد نه بلای جان عاشق شب هجر توست تنها که وصال هم بلای شب انتظار دارد تو که از می جوانی همه سرخوشی چه دانی که شراب ناامیدی چقدر خمار دارد نه به خود گرفته خسرو پی اهوان ارمن که کمند زلف شیرین هوس شکار دارد مزه سوزن رفو کن نخ آن ز تار مو کن که هنوز وصله دل دو سه بخیه کار دارد دل چون شکسته سازم زگذشته های شیرین چه ترانه های محزون که به یادگار دارد غم روزگار گو رو پی کار خود که مارا غم یار بی خیال غم روزگار دارد گل آرزوی من بین که خزان جاودان است چه غم از خزان آن گل که زپی بهار دارد دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکن نه همی تنور سوز دل ... دارد

..جوجه گنجشكم و پروازگر كوی سهندم عجب از بال و پر كوته و پرواز بلندم طبع من با همه كس خو نكند زود گریزم صید هر بی سروپایی نشوم دیر پسندم دانش آموزم و از مردم نادان به فغانم در میان حكما دم نزنم گر بكشندم آنچنان حال گریزم بود از صحبت نادان كه نخواهم به دو چشمش برسد گرد سمندم برق سوزنده شوم گر ز كسان حیله ببینم به صفا خنده زنم گر به محبت بزنندم یار مظلومم و اندیشه بیداد ندارم در بر ظلم مغیلانم و با دوست پرندم چون به صحرای سخن مركب اندیشه تبارم بگذارند غزالان غزل سر به كمندم چون گدایان سخن شاهدشان را نستایم نكنم مدح و گر خلعت شاهانه دهندم