آن‌قدر برای تو خواهم نوشت که به هر جای ناگزیر از خواندن شوی آن‌گاه خواهی جُست مرا و نخواهی یافت

در دفتر یادبود دوستان بر روی درختان كهنسال بر روی شنهای ساحلی نوشتم دوستت دارم ، اما دفتر یاد بود دوستان پاره شد، باد درختان كهنسال را شكست ، امواج شنهای ساحل را شست و برد اما ! هیچ چیز نتوانست یاد تو را از صحنه ی قلبم پاك كند ....

هدیه ای که برای تولد من اورده بود یک تابلو بود که به خط درشت رویش نوشته بود: ((زندگی پوچ و بی معناست)) درصورتی که او همیشه به من می گفت: ((تو تموم زندگی منی))