ما حقیقت را در باغچه پیدا كردیم در نگاه شرم آگین گلی گمنام و بقا را در یك لحظه نا محدود كه دو خورشید به هم خیره شدند سخن از پچ پچ ترسانی در ظامت نیست سخن از روز است و پنجرههای باز و هوای تازه و اجاقی كه در آن اشیا بیهوده می سوزند و زمینی كه ز كشی دیگر بارور است و تولد و تكامل و غرور سخن از دستان عاشق ما است كه پلی از پیغلم عطر و نور و نسیم بر فراز شبها ساخته اند به چمنزار بیا به چمنزار بزرگ و صدایم كن از پشت نفسهای گل ابریشم همچنان آهو كه جفتش را پرده ها از بعضی پنهانی سرشارند و كبوترهای معصوم از بلندیهای برج سپید خود به زمین می نگرند

با تو چه زندگی هایی که تو رویاهام نداشتم تک و تنها بودم اما تورو تنها نمیذاشتم چه سفرها با تو کردم چه سفرها تورو بردم دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم دارم از تو مینویسم که نگی دوستت ندارم از تو که با یک نگاهت زیرو رو شد روزگارم دارم از تو مینویسم ... دارم از تو مینویسم موقع نوشتنو.... وقت اسم گذاشتنو کسی رو جز تو نداشتم .... اسمی جز تو نمیذاشتم من تموم قصه هام قصه توست اگه غمگینه اون از غصه توست

ای ستاره ای كه پیش دیده منی باورت نمیشود كه در زمین هركجا به هر كه میرسی خنجری میان پشت خود نهفته است پشت هر شكوفه تبسمی خار جانگزای حیله ای شكفته است آنكه با تو میزند صلای مهر جز ب فكر غارت دل تو نیست