من هم به این که کرد هستم افتحار می کنم و از این که تو این جمله قشنگ رو نوشنی ممنونم. و میگم همیشه سربلند باشی ((خانمها آقایان این خون منه که برای شما صحبت میکنه ، خونی که وجه تمایز من و شماست ، خونی که از هزاران سال پیش نسل به نسل اجدادم تقدسش رو حفظ کردن و حالا وظیفه پاسداری ازش به عهده منه . من نه از گل ام و نه از گوریل ، من از پرتو فروغ خداوندگارم . من یک ((کُرد )) هستم .))

یك بار دیگر بگذار بی ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برایت تنگ می شود. روزهایی که تو را نمی بینم، به آرزوهای خفته ام می اندیشم، به فاصله بین من و تو،... هر روز به خود می گویم کاش شیشه عمر غرورم را شکسته بودم کاش به تو می گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد

تو یک غروب غم انگیز می رسی از راه که می برند مرا روی شانه های سیاه صدای گریه بلند است و جمله هایی هم شبیه ِ تسلیت و غصه و غمی جانکاه به گوش ِ یخزده ام می رسد ، و فریادی شبیه ِ حرمت ِ این لا اله الا الله ! و چشم هام ، که چشم انتظار ِ تو هستند ! ( اگر چه منجمدند و نمی کنند نگاه ) و بغض می کند آن جا جنازه ی من که "تو" را همیشه "نفس" می کشید و "خود" را "آه" ! چقدر شب که تو را من مرور کرده ام و ُ رسیده ام به غزل ، گُل ، شکوفه ، دریا ، ماه ! بدون تو ، همه ی عمر من دو قسمت شد : " دقیقه های تکیده " ، " دقیقه های تباه " اگر چه متن بلندی ست درد دل هایم سکوت می کنم و شرح قصّه را کوتاه که باز جمعه رسید و نیامدی و شدند " غروب ِ جمعه " و " مرگ " و " وجود ِ من " همراه ! برای بدرقه نعش من بیا ( هر روز ) که کار من شده سی بار مرگ ( در هر ماه )