آن روز ها بیشتر نگاهم میكرد ی و دستانم رامی گرفتی آن روز های سیمانی بیشتر پرو بالم می دادی و صدایم می كردی نمی دانم چه آفتی به دلم زده كه دیگر سراغم را نمی گیری قد نمی كشم و تو را نمی بینم ، هر روز انگار پس می روم خدایا ،این بنده ی عاجز تو دست خالی آمده می دانم كریمی : یك فرصت دیگر می خواهم تا رشد كنم و به ستاره ها برسم دستانم را بگیر

هدیه ی دوست گلی را كه دیروز ، به دیدار من هدیه آوردی ای دوست _ دور از رخ نازنین تو_ امروز پژمرد! همه لطف و زیبای اش را _ كه حسرت به روی تو می خورد و هوش از سر ما به تاراج می برد _ گرمای شب ، برد ! صفای تو اما گلی پایدار است بهشتی همیشه بهار است گل مهر تو در دل و جان گل بی خزان گل تا كه من زندهام ماندگار است.

ردپای عاشقی را تا کجا دنبال خواهم کرد دنیا را چه زمان رها خواهم کرد فردا را چگونه میبینم دل را چگونه میشو یم راه را چگونه میپویم این جام را چگونه مینوشم صدای طبیعت را چگونه می شنوم آیا حقیقت را درک میکنم خواب را با نیت شروع میکنم بیداری را با امید آغاز میکنم این عاشقی راچگونه بنمایم این غرور را چگونه بسوزانم ناله من از گذشته است می گویند هر سحری در آخر باطل است عشق هرجا رو كند آنجا خوش است گر به دریا رو كند دریا خوش است گر بسوزاند در آتش دلكش است ای خوشا آن دل كه در این آتش است تا ببینی عشق را دیوانه وار آتشی از جان شیرینت بر آر هرچه می خواهی به دنیا در نگر دشمنی از خود نداری سخت تر عشق پیروزت كند بر خویشتن عشق آتش می زند بر ما و من عشق را دریاب و خود را واگذار تا بیابی جان نو خورشید وار عشق هستی زا و روح افزا بوَد هرچه فرمان می دهد زیبا بوَد