با خودم عهد کردم گر تو را دیدم بگویم از تو دلگیرم ولی باز تو را دیدم و گفتم بی تو میمیرم......

خدایا: من گمشده ی دریای متلاطم روزگارم و تو بزرگواری! پس ای خدا! هیچ می دانی كه بزرگوار آن است كه گمشده ای را به مقصد برساند ؟ تا ابد محتاج یاری تو ، رحمت تو ، توجّه تو ، عشق تو ، گذشت تو ، عفو تو ، مهربانی تو ، و در یك كلام ... محتاج توام

ز چشمی که چون چشمه ی آرزو ر آشوب و افسونگر و دلرباست به سوی من آید نگاهی ز دور نگاهی که با جان ِمن آشناست تو گویی که بر پشت ِبرق ِنگاه نشانیده امواج ِشوق و امید : که باز این دل ِمرده جانی گرفت سراسیمه گردید و در خون تپید نگاهی سبکبال تر از نسیم روان بخش و جان پرور و دل فروز بر آرد ز خاکستر ِعشق ِمن شراری که گرم است و روشن هنوز یکی نغمه جوشد هماغوش ِناز در آن پر فسون چشم ِراز آشیان تو گویی نهفته ست در آن دو چشم نواهای خاموش ِسرگشتگان ز چشمی که نتوانم آن را شناخت به سویم فرستاده آید نگاه تو گویی که آن نغمه ی موسقی ست که خاموش مانده ست از دیرگاه از آن دور این یار ِبیگانه کیست که دزدیده در روی من بنگرد ؟ چو مهتاب ِپاییز غمنگین و سرد که بر روی زرد ِچمن بنگرد به سوی من آید نگاهی ز دور ز چشمی که چون چشمه ی آرزوست قدم می نهم پیش ، اندیشناک : خدایا چه می بینم ؟ ... این چشم ِاوست !