کاش می شد سرزمین عشق را در میان گام ها تقسیم کرد ، کاش می شد با نگاه شاپرک عشق را بر آسمان تفهیم کرد ، کاش می شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز کرد ، کاش می شد با پری از برگ یاس تا طلوع سرخ گل پرواز کرد ...

دل من دیر زمانی ست که می پندارد: " دوستی " نیز گلی ست، مثل نیلوفر و ناز‌ ، ساقه ترد ظریفی دارد. بیگمان سنگدل است آنکه روا میدارد ،جان این ساقه نازک را ـ دانسته ـ بیازارد! در زمینی که ضمیر من و توست ، از نخستین دیدار ، هر سخن ، هر رفتار، دانه هائی ست که می افشانیم ، برگ و باری ست که می رویانیم آ ب و خورشید و نسیمش " مهر " است. گر بدانگونه که بایست به بار آید، زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید. آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف ، که تمنای وجودت همه او باشد و بس، بی نیازت سازد، از همه چیز و همه کس، زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته ست ، تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست. در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز ، عطر جان پرور عشق ، گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز ، دانه ها را باید از نو کاشت، آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان ، خرج می باید کرد ، دوست می باید داشت! با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد ، با سلامی که در آن نور ببارد لبخند دست یکدیگر را ،بفشاریم به مهر ،جام دلهامان را ، مالامال از یاری و غمخواری بسپاریم به هم ، بسرائیم به آواز بلند : _ شادی روی تو ! ای دیده به دیدار تو شاد باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه ، عطر افشان گلباران باد...

سلام و ممنون از توجه شما خیلی زیبا بود و من بسیار خوشحال شدم براتون ارزوی سلامتی و بهروزی دارم