تو در چشمانت چه داشتی که هر آیینه ای در آن به حسرت می نشست؟... چشمانت فانوسی از ونوس و کمند گیسوانت آبشار آبنوس من است... تو می دانستی که برایم از ابریشم یاسها می گفتی...تو اهل رود الماسی!!!... از لبانت شهد نیت و از سرانگشتانت مشیت می چکد... در مسیر تو رازها و به دنبالت آوازها برمی خیزند... آنقدر بی تو در خلوت گریه ها سرک کشیدم که شمار آن از شبنم های گمشده در آههای آیینه ها بیشتر است... کاشکی آیینه ی تنهایی ام عریانی نداشت... کاشکی کوه رنجهایم بهاری از رنگ در خود داشت.. .کاشکی این شالیزار خسته را کشت انبوه اندوه نمی کردی... تو اشراق نشا می کنی و من از دور تماشایت می کنم... تو وقتی می گذری همه ی آیینه ها برایت دست تکان می دهند.. .تو از انبوه مسیحا بودنت زنده می کنی نگاه خسته و درمانده ی مرا...

دیشب دوباره دیدمت دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود تو در کنار من بشینی؟..... محال بود هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود چشمان مهربان تو پاک و زلال بود پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود نشنید لحن عاشق من را نگاه تو پرواز چشم های تو محتاج بال بود سیب درخت بی ثمر آرزوی من یک عمر مانده بود ولی کال کال بود گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت گفتی مجال نیست ولیکن مجال بود یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود سهم من از عبور تو رنج و ملال بود چیزی شبیه جام بلور دلی غریب حالا شکست وای صدای وصال بود شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد اما نه با خیال تو بودم حلال بود

موریس مترلینگ می گوید: انسانها سه دسته اند.عده ای چون مگس هستند.آدمهای عیب جو مثل مگسانند كه فقط روی عیب و كثافتها می نشینند.آدمهای سخت كوش و زحمت كش مثل مورچه هستندكه فقط به جمع كردن و انبار كردن می اندیشند و پردازش در كار آنها نیست ولی انسانهای وارسته مثل زنبور عسل هستند كه از شهد گلهای مختلف می نوشند و تبدیل به عسل مصفا می كنند و خلاقیتی در كارشان هست.