اسم ترا پرنده گزاشتم از سفر که امدی لحجه ی چشمانت بوی اسمان می داد عاشق شده وگرنه ادبیات چشمت را حراج نمی زدی من هم کودک بودم ونمی دانستم برای دل بردن از تو پیراهن ابی بپوشم وروسری گلدار نه فرق جغرافیای نگاهمان را نمی فهمیدم همین که اهل این کوچه ای کافیست سلامم برایت دست تکان دهد پرنده شدنت را گفتم همیشه خلاف اسمان خانه ام هوایی شدی امسال هم حساب دلی را که می بری دارم دست بکش می فهمی پیشانی ام چند ساله شده وتو هیچ اردیبهشتی یادت نبود من دل نمی گنم میدانم خدا بند دلم را دست تو داد ترا دست آسمان همین است که فراموش می کنم آسمان این شهر پراز پرنده است دانه بپاشی فرق تو با خدا را نمی فهمند

افلاطون : ناتوان ترین مردم آن است که نتواند سرّ خویش را نگه دارد ، نیرومندترین مردم آن است که خشم خویش نگه دارد . از همه صابرتر کسی است که تهی دستی را کتمان کند و از همه قانع تر کسی است که به آنچه میسّر شود بسازد

من دلم می خواهد در دم صبح بهار شاخه ای از گل یاس بوته ای از گل نرگس بغلی از گل سرخ همه را برگیرم و بسازم سبدی از پر طاووس سپید تا دهم هدیه به آنان که نوازش دادند غنچه عشق و وفاداری را....