ای روی تو همچو لاله احمر وی موی تو همچو ناقه اذفر ای لعل تو همچو چشمه حیوان وی کام تو همچو معدن گوهر ای قامت تو قیامت عظمی وی خدمت تو سعادت اکبر ای طره تو چو سنبل خوشبو وی دیده تو چو نرگس عبهر ای از همه دلیران تو زیباتر وی از همه نیکوان تو نیکوتر تو نوری و دیگران همه سایه تو حوری و دلبران همه انتر از چهر تو باغ را بود رونق وز مهر تو روح را بود زیور اصحاب کمال را توئی رهبر ارباب جمال را توئی سرور هر جا یاری بود ترا بنده هر جا ماهی بود ترا چاکر گفتار تو دلپذیر و روح افزا دیدار تو دلپسند و جان پرور لعل تو کند چو شکر افشانی یاقوت تو قند ریزد و شکر جعد تو کند چو عنبر افشانی گیسوی تو مشک بیزد و عنبر خندان لب تو چو غنچه سوری تابان رخ تو چو زهره ازهر چون زلف تو مشک نیست در خلخ چون قد تو سرو نیست در کشمر ابروی تو خم چو قامت شمشیر مژگان تو نیز چون سر نشتر مهرویان را سجود تو واجب نیکویان را وجود مفخر مویت مشکین چو نافه تبت رویت روشن چو شاهد خاور دیباچه حسن را توئی عنوان اوراق جمال را توئی دختر مانند تو کس ندیده در دوران فرزند چو تو نزاده از مادر اندام لطیف تو شد رنجه سازند گرت ز برگ گل بستر گه آتش عشق تو زند شعله جان و دل ما شوند خاکستر با آن قد سرو اگر به پا خیزی زنهار که میشود به پا محشر ور آن رخ دلفروز بنمائی از رشک فتد به جان گل آذر بالجمله تو ای سرور قلب من امروز چرا نیامدی دیگر؟