... لیلی گفت: امانتی ات زیادی داغ است . زیادی تند است. خاکستر لیلی هم دارد می سوزد. امانتی ات را پس می گیری ؟ خدا گفت: خاکسترت را دوست دارم ، خاکسترت را پس می گیرم . لیلی گفت: کاش مادر می شدم، مجنون بچه اش را بغل می کرد. خدا گفت: مادری بهانه عشق است، بهانه سوختن: تو بی بهانه عاشقی، تو بی بهانه می سوزی. لیلی گفت: دلم زندگی می خواهد، ساده، بی تاب، بی تب. خدا گفت: اما من تب و تابم، بی من می میری... لیلی گفت: پایان قصه ام زیادی غم انگیز است، مرگ من ، مرگ مجنون، پایان قصه ام را عوض می کنی ؟ خدا گفت: پایان قصه ات اشک است . اشک دریاست، دریا تشنگی است و من تشنگی ام ، تشنگی و آب. پایانی از این قشنگ تر بلدی ؟ لیلی گریه کرد. لیلی تشنه تر شد. خدا خندید...

خدایا رحمتی کن تا ایمان برایم نان و نام نیاورد، قوتی بخش تا نانم حتی نامم را در خطر ایمان بگذارم. (دکتر علی شریعتی)