صدای همهمه می آید. و من مخاطب تنهای بادهای جهانم. و رودهای جهان رمز پاك محو شدن را به من می آموزند، فقط به من. و من مفسر گنجشك های دره گنگم وگوشواره عرفان نشان تبت را برای گوش بی آذین دختران بنارس كنار جاده "سرنات" شرح داده ام. به دوش من بگذار ای سرود صبح "ودا" ها تمام وزن طراوت را كه من دچار گرمی گفتارم. و ای تمام درختان زینت خاك فلسطین وفور سایه خود را به من خطاب كنید، به این مسافر تنها،كه از سیاحت اطراف "طور" می آید و از حرارت "تكلیم" در تب و تاب است. ولی مكالمه ، یك روز ، محو خواهد شد و شاهراه هوا را شكوه شاه پركهای انتشار حواس سپید خواهد كرد برای این غم موزون چه شعرها كه سرودند! ولی هنوز كسی ایستاده زیر درخت. ولی هنوز سواری است پشت باره شهر كه وزن خواب خوش فتح قادسیه به دوش پلك تر اوست. هنوز شیهه اسبان بی شكیب مغول ها بلند می شود از خلوت مزارع ینجه. هنوز تاجز یزدی ، كنار "جاده ادویه" به بوی امتعه هند می رود از هوش. و در كرانه "هامون"، هنوز می شنوی : - بدی تمام زمین را فرا گرفت. - هزار سال گذشت، - صدای آب تنی كردنی به گوش نیامد و عكس پیكر دوشیزه ای در آب نیفتاد. و نیمه راه سفر، روی ساحل "جمنا" نشسته بودم و عكس "تاج محل" را در آب نگاه می كردم: دوام مرمری لحظه های اكسیری و پیشرفتگی حجم زندگی در مرگ. ببین، دو بال بزرگ به سمت حاشیه روح آب در سفرند. جرقه های عجیبی است در مجاورت دست. بیا، و ظلمت ادراك را چراغان كن كه یك اشاره بس است: حیات ضربه آرامی است به تخته سنگ "مگار" و در مسیر سفر مرغ های "باغ نشاط" غبار تجربه را از نگاه من شستند، به من سلامت یك سرو را نشان دادند. و من عبادت احساس را، و به پاس روشنی حال، كنار "تال" نشستم، و گرم زمزمه كردم. عبور باید كرد و هم نورد افق های دور باید شد و گاه در رگ یك حرف خیمه باید زد. عبور باید كرد و گاه از سر یك شاخه توت باید خورد. من از كنار تغزل عبور می كردم و موسم بركت بود و زیر پای من ارقام شن لگد می شد. زنی شنید، كنار پنجره آمد، نگاه كرد به فصل. در ابتدای خودش بود و دست بدوی او شبنم دقایق را به نرمی از تن احساس مرگ برمی چید. من ایستادم. و آفتاب تغزل بلند بود و من مواظب تبخیر خوابها بودم و ضربه های گیاهی عجیب را به تن ذهن شماره می كردم: خیال می كردیم بدون حاشیه هستیم. خیال می كردیم بدون حاشیه هستیم. خیال می كردیم میان متن اساطیری تشنج ریباس شناوریم و چند ثانیه غفلت، حضور هستی ماست. در ابتدای خطیر گیاه ها بودیم كه چشم زن به من افتاد: صدای پای تو آمد، خیال كردم باد عبور می كند از روی پرده های قدیمی. صدای پای ترا در حوالی اشیا شنیده بودم. - كجاست جشن خطوط؟ - نگاه كن به تموج ، به انتشار تن من. - من از كدام طرف می رسم به سطح بزرگ؟ - و امتداد مرا تا مساحت تر لیوان پر از سوح عطش كن. - كجا حیات به اندازه شكستن یك ظرف دقیق خواهد شد و راز رشد پنیرك را حرارت دهن اسب ذوب خواهد كرد؟ - و در تراكم زیبای دست ها، یك روز، صدای چیدن یك خوشه را به گوش شنیدیم. - ودر كدام زمین بود كه روی هیچ نشستیم و در حرارت یك سیب دست و رو شستیم؟ - جرقه های محال از وجود بر می خاست. - كجا هراس تماشا لطیف خواهد شد و نا پدیدتر از راه یك پرنده به مرگ؟ - و در مكالمه جسم ها مسیر سپیدار چقدر روشن بود ! - كدام راه مرا می برد به باغ فواصل؟ عبور باید كرد . صدای باد می آید، عبور باید كرد. و من مسافرم ، ای بادهای همواره! مرا به وسعت تشكیل برگ ها ببرید. مرا به كودكی شور آب ها برسانید. و كفش های مرا تا تكامل تن انگور پر از تحرك زیبایی خضوع كنید. دقیقه های مرا تا كبوتران مكرر در آسمان سپید غریزه اوج دهید. و اتفاق وجود مرا كنار درخت بدل كنید به یك ارتباط گمشده پاك. و در تنفس تنهایی دریچه های شعور مرا بهم بزنید. روان كنیدم دنبال بادبادك آن روز مرا به خلوت ابعاد زندگی ببرید. حضور "هیچ" ملایم را به من نشان بدهید." بابل، بهار 1345 یاد بگیریم که کارمان را جدی و خودمان را شوخی بشماریم! یاد بگیریم به یکدیگر کمک کنیم که نعمت مصیبت را درک کنیم! یاد بگیریم که التیام زخم روح به اندازه زخم جسم، مهم است. یاد بگیریم که آدمی همان چیزی را باور می کند که پیوسته به خود می گوید. یاد بگیریم که زمان می گذرد چه خوش بین باشیم چه نباشیم دل خوش عشق شما نیستم ای اهل زمین به خدا معشوقه ی من همان بالاییست

اهل كرجم روزگارم بد نیست. تكه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی. مادری دارم ، بهتر از برگ درخت. دوستانی ، بهتر از آب روان. و خدایی كه در این نزدیكی است: لای این شب بوها، پای آن كاج بلند. روی آگاهی آب، روی قانون گیاه. من مسلمانم. قبله ام یك گل سرخ. جانمازم چشمه، مهرم نور. دشت سجاده من. من وضو با تپش پنجره ها می گیرم. در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف. سنگ از پشت نمازم پیداست: همه ذرات نمازم متبلور شده است. من نمازم را وقتی می خوانم كه اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو. من نمازم را پی "تكبیره الاحرام" علف می خوانم، پی "قد قامت" موج. كعبه ام بر لب آب ، كعبه ام زیر اقاقی هاست. كعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهر به شهر. "حجر الاسود" من روشنی باغچه است. اهل كاشانم. پیشه ام نقاشی است: گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما تا به آواز شقایق كه در آن زندانی است دل تنهایی تان تازه شود. چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم پرده ام بی جان است. خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است. اهل كاشانم نسبم شاید برسد به گیاهی در هند، به سفالینه ای از خاك "سیلك". نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد. پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف، پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ، پدرم پشت زمان ها مرده است. پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود، مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد. پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند

امیرالمومنین علی (ع) می فرمایند : ار نافرمانی خدا در خلوت ها بپرهیزید ، زیرا همانکه شما را می نگرد و گواه شماست ، شما را داوری می کند .