عشق...صادق بودن با خود در همه حال و صادق بودن با دیگری در همه حال ،گفتن و شنیدن حقیقت و پاسداری از حرمت ان و خود نمایی هرگز..عشق سرچشمه واقعیت است.

کاروان چون گیسوان پریشان دختری......بر شانه های لخت زمین تاب می خورد......خورشید رفته است و نفسهای داغ شب.........بر سینه های پرتپش اب میخورد.....دور از نگاه خیره من ساحل جنوب...افتاده مست عشق در اغوش نورماه.........شب با هزار چشم درخشان و پر ز خون..........سر می کشد به بستر عشاق بی گناه........نیزار خفته و یک مرغ ناشناس.....هردم ز عمق تیره ی ان ضجه میکشد........مهتاب میدود که ببیند در این میان......مرغکمیان پنجه وحشت چه می کشد.........بر ابهای ساحل شط سایه های نخل.......می لرزد از نسیم هوسباز نیمه شب.........اوای گنگ همهمه قورباغه ها........پیچیده در سکوت پراز راز نیمه شب........در جذبه ای که حاصل زیبای شب است........رویای دوردست تو نزدیک می شود......بوی تو موج می زند انجا به روی اب..........چشم تو می درخشد و تاریک می شود............بیچاره دل که با همه امید و اشتیاق.......بشکست و شد به دست تو زندان عشق من..........در شطخویش رفتی و رفتی از این دیار....ای شاخه ی شکسته ازطوفان من

دنیا جای زیبای برای ماندن نیست..بی یار در کنار..رود از جریان باز خواهد ایستاد..اگر تنها محکوم به پیوستن به جویبار باشد..دریا هرگز لب به خنده نمی گشاید..اگر ابرها نباشند تا بر اشکهایش بوسه زنند..و..بی یار در کنار..دنیا جای زیبای برای ماندن نیست..«شقایق»