زندگی چقدر کوتاه است!!! هنوز راه رفتن و ایستادن را کامل نیاموخته ای؛ به زمین می خوری و ناگهان خورشید وجودت درخشندگی را فراموش می کند.... زمانی که لب به سخن باز می کنی؛ باید ها و نباید ها به سراغت می آیند و محدودت می کنند و حتی نمی توانی خورشید را ببینی... درست در لحضه ای که قد کشیده ای به بلندای عشق و سرت با خورشید سرود تابندگی را زمزمه می کند؛ در می یابی هنوز کوتاه ترینی به آنچه که باید برسی و این را خودت هم می دانی!!.... هنگامی که اوان جوانی را پشت سر نهادی با خود فکر می کنی: وای!! دیروز و امروزم را به باد سپردم!!! می دانم فردا نیز وقتی خورشید در آمد امروز دیگری خواهد آمد تا بسپارمش به باد!!! فقط یک راه باقی است؛ اینکه خودت جای خورشید را بگیری و برای آنانی که خالی از هیاهوی مهربانی هستند ترانه محبت را زمزمه کنی و باور کنی که زندگی مفهومی بیش از آمدن و رفتن متوالی دارد!!!.... دوست دارم رامین جونم

شمع سوزان توام اینگونه خامو شم نکن در کنارت نیستم اما فراموشم نکن

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی.....عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه یخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست ......عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است. .....عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدایی به سرانجام برسانی...