بی آنکه بخواهم آمدنت را جشن گرفتم و بی انکه بفهمم رفتنت را به نظاره نشستم

جان و دل ما هیچگاه نمی خواهند حقیقت عریان وجود را تماشا کنند. شاید بدین لحاظ باشد که ما همواره افسانه ها را بیش از واقعیات دوست داریم .

مگر میشود ادم فقط یکبار عاشق بشود؟عشق ابدی فقط حرف است.پیش می اید که ادم خیلی خاطر کسی را بخواهد.اما همیشه وقتی ادم فکر میکند که دلش سخت پیش یکی گرفتار است،یک دفعه،یک جایی،میبیند که دلش،ته دلش،برای یکی دیگر هم میلرزد.اگر با وفا باشد،دلش را خفه میکند و تا اخر عمر حسرت ان دل لرزه برایش میماند.اگر بی وفا باشد،میلغزد و همه عمر عذاب گناه بر دلش میماند.هیچ کس حکمتش را نمیداند...حالا با خود ادم است که حسرت را بخواهد یا عذاب گناه را.یکی را باید انتخاب کند.فرار ندارد..