من کسی را می ستایم که اندیشیدن را به من آموخت، نه اندیشه ها را ...

می‌خواهم آب شوم می‌خواهم آب شوم، آب تا به سرچشمه‌های نخستین‌ام بازگشتی باشد. تبخیر شوم تا دمی یا اندکی مهمانِ ابر بمانم. برفی شوم و بارشی بازگشتی در ریزشی. رودی شوم و جریانی تا سکونی نیابم یا در بند نمانم در میان سنگ‌ها و پیچ‌ها راهِ خود را بیابم. بارانی باشم که رودها و برکه‌ها را که دریاها را لبریز می‌کند آبشاری که بندآب‌ها را سرریز می‌کند. می‌خواهم دوست بدارم در لحظه‌های گریزپا دریاچه‌ها و ابرها و بندآب‌ها را.

باید چگونه زیست وقتی که پشت پنجره دیوار میکشند وقتی از جیب ماسکهای صداقت صدای سکه ی قلب دروغ می اید و دست سنگ به ائینه می رسد وحس کهنه شدن در تمامی اجرام پاک می پیچد در اسمان ستاره نمی روید از اسمان ستاره فقط روی خاک می افتد دیشب دوباره چند ستاره از اسمان کم شد اسان شکسته ایم ان چیزهای متصلی را که هیچگاه اسان دوباره جوش نخواهند خورد ما اسان شکسته ایم شاید غروب را به تماشا نشسته ایم چیزی شبیه عشق بر روی دست ثانیه ها رفت تا گذشته ی از دست رفته اه چیزی شبیه عشق را با احترام در نبض شعرها بر بوم های ساکن نقاشی در موزه های خاطرات رنگ پریده نگاه میدارند چیزی شبیه عشق شاید در چند قلب گمشده مسکوت مانده است بی شک تمام هستی انسان سر مزار حقیقت به باد خواهد رفت پس من چه ابلهانه به پرواز فکر میکردم در این دیار که مردم برای خود اعتبار می دزدند واحترام جعل میکنند طفلکها و میل مسخره ای بر شکستن اعصاب یکدگر دارند چه ابلهانه به پرواز فکر می کردم