سعید آزادی فر

نکته جالب در مورد توصیف نامه هات اینه که هیچ کدوم ازینا توصیف نامه راجب تو نیستن و نکته جالب تر اینکه توصیف نامه هیچ کس دیگه ای هم نیستن ...

درد های من جامه نیستند تا ز تن درآورم " چامه و چکامه " نیستند تا به " رشته ی سخن " در آورم نعره نیستند تا ز " نای جان " برآورم دردهای من نگفتنی دردهای من نهفتنی است دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست درد مردم زمانه است مردمی که چین پوستینشان مردمی که رنگ روی آستینشان مردمی که نامهایشان جلد کهنه ی شناسنامه هایشان درد می کند من ولی تمام استخوان بودنم لحظه های ساده ی سرودنم درد می کند

وقتی یک گل می روید با یک باد شروع می شود. با هوس آب. با طمع خاک. و با همت ساقه خاک طماع را میشکافد. آب هوسباز را می بلعد و در مقابل باد می ایستد رشد می کند. بلند می شود . رنگ می گیرد. بو می گیرد به او رشک می ورزند نیاز به محافظت دارد تن خود را با خار ایمن می کند و باز هم مغرور به رشد خود ادامه می دهد مغرور گلبرگ های خود را باز میکند و به وسیله ی طنین باد آنها را می رقصاند زیبا تر از خود نمی بیند و باز هم مغرور تر می شود آنقدر مغرور که دنیا را نمی بیند دنیا از بی توجهی این زیبا دلگیر می شود آب و هوا و خاک خود را از او می گیرد و مغرور میمیرد غرورش او را می کشد طی چند روز چه عمر کوتاهی

ای همنشین ای همزبان ای وصله تن ای یادگار روزهای خوب و شیرین ما امدیم از دشتها از اسمانها بر اوج دریا ها پریدیم تا عاقبت اینجا رسیدیم با من بمان شاید پس ازاین یكدگر را هر هرگز ندیدیم شاید كه دیگر از باغ های مهربانی گل نچیدیم ای همسخن ای همنفس ای دوست ای یار این لحظه تلخ وداع است در چشم ما فریاد غمگین جدائی است فردا میان ما حصار كوه و دریاست ما خستگانیم باید كنار هم بمانیم با هم بگرییم با هم سرود تلخ غربت را بخوانیم اوخ!عجب دردیست یاران را ندیدن رنج گرانی است بار فراق نازنینان را كشیدن اما چه باید كرد ای یار؟؟ باید كه از جان بگذشتن و بر جان رسیدن

آن كه می گوید دوست‌ات می دارم خنیاگر غمگینی ست كه آوازش را از دست داده است. ای كاش عشق را زبان سخن بود هزار كاكلی شاد درچشمان توست هزار قناری خاموش در گلوی من. عشق را ای كاش زبان سخن بود آن كه می گوید دوست‌ات می دارم دل انده‌ گین شبی ست كه مهتاب‌اش را می جوید. ای كاش عشق را زبان سخن بود هزار آفتاب خندان در خرام توست هزارستاره‌ی گریان در تمنای من. عشق را ای كاش زبان سخن بود. تقدیم به تو كه همیشه بهترینی...

ز سرگذشت چمن دل به درد می آید ببند پنجره را باد سرد می آید ! تومرد باش و میندیش از گرانی درد همیشه درد به سر وقت مرد می آید...