پر پرواز ندارم اما دلی دارم و حسرت درناها و به هنگامی که مرغان مهاجر دردریاچه ی ماهتاب پارو میکشند، خوشا رها کردن و رفتن! خواب دیگر به مردابی دیگر خوشا ماندابی دیگر به ساحلی دیگر به دریایی دیگر خوشا پر کشیدن، خوشا رهایی خوشا اگر نه رها زیستن، مردنی به رهایی آه این پرنده در این قفس تنگ نمی خواند.

نامت را به من بگو دستت را به من بده حرفت را به من بگو قلبت را به من بده، من ریشه های ترا دریافته ام با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام و دست هایت با دستان من آشناست .

مرا تو بی سببی نیستی. به راستی صلت کدام قصیده ای ای غزل؟