salam azizam hedye amn barat ye donya eshghe tavaloodet mobarak

یاد بگیریم که کارمان را جدی و خودمان را شوخی بشماریم! یاد بگیریم به یکدیگر کمک کنیم که نعمت مصیبت را درک کنیم! یاد بگیریم که التیام زخم روح به اندازه زخم جسم، مهم است. یاد بگیریم که آدمی همان چیزی را باور می کند که پیوسته به خود می گوید. یاد بگیریم که زمان می گذرد چه خوش بین باشیم چه نباشیم. یاد بگیریم واقعیت چیزی است که هست،نه چیزی که ما دوست داریم باشد. یاد بگیریم که ناتوانی از ماست نه از قدرت مساله ای که فراروی ما قرار می گیرد. یاد بگیریم که فرق است بین یک ماجرای جزیی و یک فاجعه. یاد بگیریم که حضورمان، پیوسته تغییر مثبتی در زندگی دیگران ایجاد کند، حتی با یک سلام صمیمانه. یاد بگیریم که هر چه اعمال و گفتار کسی ناخوشایند تر باشد، به عشق بیشتری نیاز دارد. یاد بگیریم که برای سر در آوردن از کل مشکلات زندگی، لازم نیست با همه آنها روبه رو شویم. یکی دو تا مشکل هم برای کسب مهارت برای مقابله با مجموعه آنها کافی است، به شرط آن که قصد آموختن داشته باشیم. یاد بگیریم که هیچ کس قول فردا را به مانداده است. یاد بگیریم که یک بچه اگر آن قدر بزرگ شده که بتواند دوست داشته باشد، آن قدر هم بزرگ شده که بتواند غصه بخورد!

کیستی که من این‌گونه به‌اعتماد نام ِ خود را با تو می‌گویم کلید ِ خانه‌ام را در دست‌ات می‌گذارم نان ِ شادی‌های‌ام را با تو قسمت می‌کنم به کنارت می‌نشینم و بر زانوی ِ تو این‌چنین آرام به خواب می‌روم؟ (shamloo)