معناى تقوا ------------- از حضرت على (ع) جویا شدند: معناى تقوا و پرهیزگارى چیست ? حضرت فرمود: كسى را مى توان با تقوا گفت : كه مثلا اگر كلّیه اعمال و رفتارهاى او را در میان یك طَبَق بگذارند و بدون اینكه سرپوشى روى آن طَبَق انداخته باشند آن را در اطراف جهان بگردانند او عملى انجام نداده باشد كه باعث شرمندگى وى گردد و بدین علّت لازم شود كه آن را پنهان نماید

سلام به عزیزترین كسى كه در تمام زندگى‏ام شناختم. دیروز، همه‏اش به فكرت بودم. اصلاً چرا دروغ بگویم، در این چند روز، همه‏اش در فكر و ذهنم بوده‏اى. انگار شده‏اى پسْ‏زمینه ثابت ذهنم. وقتى ذهنم به كارى مشغول است به محض این‏كه آن كار تمام مى‏شود، باز یاد تو است كه فورى به سراغم مى‏آید و دوباره، دلم هوایت را مى‏كند. بعضى وقت‏ها مى‏خواهم همین‏طورى الكى زار زار بزنم زیر گریه. بعضى وقت‏ها هم آن‏قدر از دست خودم عصبانى مى‏شوم كه مى‏خواهم خودم را كتك مفصلى بزنم. مثل همین امروز صبح كه با تو قرار داشتم. بعضى وقت‏ها كه نمى‏توانم سر قرارم بیایم، بیشتر از دست خودم عصبانى مى‏شوم؛ مخصوصاً صبح‏ها. آخر مى‏دانى، صبح‏ها یك حال و هواى دیگرى دارد. آدم از خودش بى‏خود مى‏شود. انگار صبح‏ها آدم بهتر مى‏تواند هرچه دل تنگش مى‏خواهد، بگوید. انگار آدم تنها و تنها خودش در این دنیا هست و من نیز احساس مى‏كنم تنها موجودى هستم كه تو در تمام عالم دوستش دارى. صبح‏ها همه‏جا خلوت است؛ همه خوابیده‏اند و هیچ صدایى در خیابان‏ها نمى‏شنوى. انگار تنها من و تو هستیم كه بیداریم و با هم حرف مى‏زنیم. آن هم یك دنیا حرف‏هاى قشنگ، قشنگ و عاشقانه كه آدم، تنها و تنها در خلوت مى‏تواند بزند و صبح‏ها بهترین خلوت است. براى همین، وقتى امروز صبح به سر قرارم نرسیدم، از خودم عصبانى شدم. البته درست است كه بعدش با تو حرف زدم، ولى این حرف زدن كجا و آن حرف زدن. این حرف زدن از روى عادت است كه اگر نزنم، مى‏میرم و آن حرف زدن از روى دوست داشتن، و دوست داشتن، از عشق برتر است. براى همین، از صبح تا حالا كه دارم برایت مى‏نویسم، خمارم. آن‏قدر خمار كه مى‏خواهم یك جورى خودم را خالى كنم، براى همین دارم برایت مى‏نویسم. مى‏دانى عزیزم! امروز داشتم به روز آشنایى‏مان فكر مى‏كردم. خودت بهتر مى‏دانى كه چهار سال از آشنایى‏مان مى‏گذرد. بهتر است بگویم چهار سال از عاشق و معشوق شدنمان؛ چون سال‏ها بود همدیگر را مى‏شناختیم؛ از همان كودكى، حتى گاهى با تو صحبت هم مى‏كردم. البته آن موقع، بچه بودم و هر وقت ما با هم صحبت مى‏كردیم، مادرم مى‏نشست كنارم. مى‏دانى آن روزها حرف زدن با تو خیلى برایم جالب بود و دوست داشتنى؛ امّا نمى‏دانم چه شد، بزرگ‏تر كه شدم، همه چیز را فراموش كردم. حتى دیگر سراغى هم از تو نگرفتم. در سنى كه همه عاشق مى‏شوند، عشق را فراموش كرده بودم؛ اما چهار سال پیش، عاشقت شدم. بدجورى هم عاشقت شدم. آن اوایل، كسى نمى‏دانست عاشقت شده‏ام، حتى خودم. براى همین، یواشكى با تو حرف مى‏زدم. تا روزى كه فهمیدم واقعاً دوستت دارم و زندگى بى‏تو چه‏قدر برایم سخت است. آن وقت همه فهمیدند كه عاشق شده‏ام. در این چهار سال، عجیب به تو عادت كرده‏ام. شب و روز به تو فكر مى‏كنم و براى حرف زدن با تو لحظه‏شمارى مى‏كنم. در تمام ساعات روز، سعى مى‏كنم آن‏طورى كه تو دوست دارى باشم. آن جورى كه تو دوست دارى، حرف بزنم، بپوشم، بخورم، بخوابم و خلاصه انگار دیگر چیزى به عنوان «من» وجود ندارد و هرچه هست، تویى. -------------------------------------------------------------------------------- 15 -------------------------------------------------------------------------------- به قول حافظ: كس در جهان ندارد، یك بنده همچو حافظ زیرا كه چون تو شاهى، كس در جهان ندارد مى‏دانى! همیشه حس مى‏كنم تو با منى و كنار منى؛ مخصوصاً وقتى دلم تنگ مى‏شود و به سراغ كتاب تو مى‏روم. آن‏جا كه گفته: «اى كه تو از هر كس به من نزدیك‏تر هستى!»، وقتى آن قسمت را مى‏خوانم دلم آرام مى‏گیرد. فكر مى‏كنم نشسته‏اى كنارم و دارى به من نگاه مى‏كنى. آرام‏تر مى‏شوم. حسّ عجیبى به من دست مى‏دهد. نمى‏دانم آرامش است، رضایت است یا شادى. به‏هر حال، هرچه هست، دوست داشتنى است، آن‏قدر دوست داشتنى كه دلم مى‏خواهد تو هم حسّش كنى. براى همین، همیشه فكر مى‏كنم كه كنارم نشسته‏اى و تو هم خوشحالى. مى‏دانى كه در این بیست سال عمرم، حتى یك‏بار هم تو را ندیده‏ام؛ اما عجیب هر روز كه مى‏گذرد، بیشتر عاشقت مى‏شوم. به قول حافظ كه مى‏فرماید: روى تو كس ندید و هزارت رقیب هست در غنچه‏اى هنوز و صدت عندلیب هست هرچند دورم از تو كه دور از تو كس مباد! لیكن امید وصل توام عن قریب هست خلاصه، آن‏قدر حرف‏هاى نزده با تو دارم، كه اگر هزاران صفحه هم بنویسم، كم نوشته‏ام؛ اما چه كنم كه دستانم یاراى نوشتن آن همه را ندارند، وگرنه مى‏نوشتم و مى‏گفتم و این ذهن پرتلاطم را آرام مى‏كردم. حالا دیگر دارد ظهر مى‏شود. با تو قرار دارم. هى به ساعت نگاه مى‏كنم. مى‏خواهم بدقولى صبح را جبران كنم. دلم مثل سیر و سركه مى‏جوشد. امیدوارم كه از من، زیاد دلگیر نشده باشى. نمى‏دانم چرا؛ ولى هربار كه مى‏خواهم با تو صحبت كنم، هیجان دارم. حتى حالا كه چهار سال از عاشق شدنم مى‏گذرد، از آن اوایل، هیجانم بیشتر شده كه كم‏تر نشده. نمى‏دانم، شاید دلیلش این است كه من هنوز به تو نرسیده‏ام. شاید! همه وقتى عاشق مى‏شوند بعد از مدتى اگر به وصال یار نرسند، براى همیشه ترك یار مى‏كنند؛ ولى من برعكس آنها، هرچه مى‏گذرد بیشتر در رسیدن به تو حریص‏تر مى‏شوم و این، آن‏قدر لذت بخش است كه خودم دوست دارم حالا حالاها در فراق وصلت باشم تا به اوج حسرت و حرصِ یكى شدن در تو برسم. كم‏كم، وقت حرف زدن با توست. از تو مى‏خواهم كه هیچ وقت، لذّت حرف زدن با خودت را از من نگیرى. هم اكنون دلم مثل قنارى‏اى در دستان یك فالگیر، مى‏تپد. من آماده‏ام. یعنى همیشه براى حرف زدن با تو آماده‏ام. سجاده‏ام پهن است و مهر و تسبیح و قرآن كوچكم بر روى آن. كس نیست كه پنهان نظرى با تو ندارد من نیز برآنم كه همه خلق برآن‏اند

to kheili mahiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.man toro mese ye doste khob dos daram va hamejore darkhedmatetam.