نخوانید به مباركباد تولدم نسیم را تا شمعها همچنان بگریند كه من خویش را به سفره نشسته ام امشب زبانی می خواهم از درد تا دلم را با غزل اشكهایم بسرایم.

تولدت مبارک

نگه دگر به سوی من چه می کنی؟ چو در بر رقیب من نشسته ای به حیرتم که بعد از آن فریب ها تو هم پی فریب من نشسته ای به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا که جام خود به جام دیگری زدی چو فال حافظ آن میانه باز شد تو فال خود به نام دیگری زدی برو...برو به سوی او،مرا چه غم تو آفتابی...او زمین...من آسمان براو بتاب زآن که من نشسته ام به ناز روی شانه ی ستارگان بر او بتاب زآن که گریه میکند در این میانه قلب من به حال او کمال عشق باشد این گذشت ها دل تو مال من،تن تو مال او تو که مرا به پرده ها کشیده ای چگونه ره نبرده ای به راز من گذشتم از تن تو زان که در جهان تنی نبود مقصد نیاز من اگر به سویت این چنین دویده ام به عشق عاشقم نه بر وصال تو به ظلمت شبان بی فروغ من خیال عشق خوش تر از خیال تو کنون که در کنار او نشسته ای تو و شراب و دولت وصال او گذشته رفت و آن فسانه کهنه شد تن تو ماند و عشق بی زوال او تولدت مبارك