آسمان وقف نگاهت گل من، ‌مانده ام چشم به راهت گل من، هر كجا هستی و باشی گویم، كه خدا پشت و پناهت گل من...

ای نگاهت نخی از مخمل وابریشم چند وقتی است که به تو می اندیشم به تکلم به تبسم به شکیبایی تو به تماشا به خموشی به دلارایی تو به نگاه های تو در سایه سنگین سکوتبه سخن های تو با لهجه شیرین سکوت شبحی چند شبی آفت جانم شده است اول اسم کسی ورد زبانم شده است یک نفر ساده چنان که از ره سادگی اش می شود یک شبه پی برد به دل سادگی اش آن سایه که آفت جانم شدخ بود آن الفبا که ورد زبانم شده بود اینک از پشت دل آیینه پیدا شده استو تماشاگر این خیل تماشا شده است آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست راستی آن شبح هرشب تصویر تونیست پس چرا رنگ تو آینه این قدر یکی است حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش آن الفبای دبستانی دلخواه تویی عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

کاش میشد هیچ کس تنها نبود کاش میشد دیدنت رویا نبود گفته بودی با تو می مانم ولی... رفتی و گفتی و اینجا جا نبود سالیان سال تنها مانده ام شاید این رفتن سزای من نبود من دعا کردم برای بازگشت دست های تو ولی بالا نبود باز هم گفتی که فردا میرسی کاش روز دیدنت فردا نبود .