هر سال چو نو بهار خرّم ـ ـ ـ ـ بیدار شود ز خواب نوشین .تا باز کند به روی عالم ـ ـ ـ ـ دیباچه ی خاطرات شیرین .از لاله دهد به سبزه زیوَر .ای دوست مرا به خاطر آور .هر مه شب چارده چو ریزد ـ ـ ـ ـ مه، اشک زدیدگان نمناک .وز روزنه گرد نقره بیزد ـ ـ ـ ـ بر چهر و جبین مردم خاک .آفاق، جهان کند منوّر .ای دوست مرا به خاطر آور .هر هفته شوی به باغ اندر ـ ـ ـ ـ بینی گل سرخ نو شکفته .آنگاه پس از دو روز دیگر ـ ـ ـ ـ پژمرده شده به باد رفته .در دامن خاگ گشته پرپر .ای دوست مرا به خاطر آور .هر روز به شاخه ی گل زرد ـ ـ ـ ـ پروانه چو بال و پر فشاند .یا بلبلی از درون پُر درد ـ ـ ـ ـ فریاد کند ترانه خواند .خواند غزلی چو آب از بر .ای دوست مرا به خاطر آور .هر ساعت خوش که گشت معدوم ـ ـ ـ ـ شب جلوه نمود صبح صادق .شد صاف، افق چو آه مظلوم ـ ـ ـ ـ وز لطف، هوا چو اشک عاشق .هر سوی، فرشته بال گستر .ای دوست مرا به خاطر آور .هر لحظه نسیم عنبر آمیز ـ ـ ـ ـ آورد پیام آشنایی .یا نی به نوای رقت انگیز ـ ـ ـ ـ نالید ز رسم بی وفایی .وز مویه به دل فکند آزر .ای دوست مرا به خاطر آور .پیوند عزیز رسیدن سال نو مبارک و برای تو پراز خیر و برکت باشه ایشالله