علیرضا محمدزاده

فرقی نمیكندباران ببارد یانه فرقی نمیكندچشمان توچه رنگ باشدبه خانه میرسم یانه مهم نیست من كلاهی ندارم كه ازسربردارم یا دندانی نمانده تالبخندی بسازم من وتوخاطرات درختان یك كوچه ایم

می روم دریا و دلضربه های عاشقانه ام را به رسم امانت به او می سپرم او امانتدار خوبی است حرف ها را می برد توی خودش می برد جایی که نا کس نیست پس از گشتی دوباره باز می گردد

مقداری از وبلاگت رو خوندم و اینم نتیجه ی مطالعه م..... دین چیست؟ وسیله ای برای رسیدن به خدا ؟ دین = مذهب = راه راه و جاده ( ی رسیدن به خدا) یکیه فقط اما طرز رفتن متفاوته . چگونه رفتن بی نهایت .... به اندازه ی هر موجود زنده یا محدودترش به اندازه ی هر رونده نوع رفتن وجود داره .... یک راه اما بینهایت روش .پس به اندازه ی تمام انسانها راه نیست اما به اندازه ی تمام انسانها روش هست. یک راه انسان را به خدا میرسونه اما هر انسان مختاره با روش انتخابی خودش اون راهو طی کنه . اسلام بهترین روشیه که خداوند خودش پیش روی انسان قرار داده و مناسبترین روش برای انسان که باتوجه به نوع و چگونگی آفرینش انسان ترتیب داده شده.و مطمئنه چون از طرف خود خداونده. اسلام کامل شده ی ادیانه و تمام ادیان الهی زیر مجموعه ی اسلام هستند.و هیچ پیامبری سخنان پیامبر قبل از خودش رو رد نکرده بلکه باتوجه به رشد درک انسانها دین قبلی رو تکمیل و اصلاح کرده . و اما عرفان ...... عرفان مرحله ی بعد از انتخاب راه و انتخاب روش است. وقتی فرد راه را انتخاب کرد و روش سلوک را هم انتخاب کرد و حرکت می کنه و این حرکت و وسعت و عمق دید فرد عرفان است. عرفان یعنی آنچه فرد در مسیرحرکت به سوی مقصود متوجه میشه و درک میکنه ..... و امکان نداره عارف تر از پیامبر هر دین ، عارفی وجود داشته باشه ..... (چهارده معصوم سلام الله علیهم )

عشق یعنی « همت » و یک دل خدا/توی سینه اشتیاق کربلا عشق یعنی شوق پروازی بزرگ/در هجوم زخم‌های بی‌صدا عشق یعنی قصة عباس و آب/در « طلاییه » غروب آفتاب عشق یعنی چشم‌ها غرق سکوت/در درون سینه، اما انقلاب عشق یعنی آسمان غرق خون/در شلمچه گریه‌گریه.... تا جنون عشق یعنی در سکوت یک نگاه/نغمة انا الیه راجعون عشق یعنی حرمت یک استخوان/یادگار از قامت یک نوجوان آنکه با خون شریفش رسم کرد/بر زمین، جغرافیای آسمان

هیچ لحظه‏ای با من نبود، حتی وقتی که "بود". هیچ لحظه‏ای کنار ِ من نبود، حتی وقتی که بود. فقط نگاهش بود که کشیده می‏شد سمت ِ چشمهای من و من به چشم‏های خودم "هم" حسودی می‏کردم! و هیچ چیز سخت‏تر از این نبود که نگاهم را از "او" بگیرم تنها به این دلیل که با د ل قریب بود و جز این؛ غریبه‏ای.

سلام تولودون مبارك اولسون یاشایاسان باشا باشی شادلیغ وپیروز لوغینان دولی اولسون