230) : مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش مرا کم دوست داشته با اما همیشه دوست داشته باش این وزن آواز من است عشقی که گرم و شدید است زود میسوزد و خاموش میشود من سرمای تو را نمیخواهم ونه ضعف یا گستاخی ات را عشقی که دیر بپاید شتابی ندارد گویی برای همه عمر وقت دارد. مرا کم دوست داشته با اما همیشه دوست داشته باش این وزن آواز من است اگر مرا بسیار دوست بداری شاید حس تو صادقانه نباشد کمتر دوستم بدار تا عشقت ناگهان پایان نرسد من به کم هم قانعم دوستی پایدار از هر چیزی بالاتر است

بر لبانم غنچه ی لبخند پ‍ژمرده است نغمه ام دلگیر و افسرده است نه سرودی، نه سروری، نه هم آوازی نه شوری زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است یا كه خاك مرده روی شهر پاشیده است این چه آیینی ، چه قانونی ، چه تدبیری است ؟ من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم دیگر. من از این آهنگ یكسان و مكرر عاصیم دیگر. من سرودی تازه می خواهم جنبشی ، شوری ، نشاطی ، نغمه ای، فریادهای تازه می خواهم من به هر آیین و مسلك كادمی را از تلاشش باز دارد عاصیم دیگر من امید تازه می خواهم ، افتخاری آسمانگیر و بلند آوازه می خواهم...

یک روز رسد غمی به اندازه کوه... یک روز رسد نشاط به اندزه دشت..... .......افسانه زندگی چنین است..... ...در سایه کوه باید از دشت گذشت.....