بسم از هوا گرفتن که پری نـمـانــد و بـــــالــــی به کــــجـا روم ز دستت که نمی​دهی مجالی نه ره گـــریـــــز دارم نه طــریــق آشـنـــــــایــی چه غــم اوفـتـــاده​ای را که تــوانـد احتیالی همه عمر در فراقت بــگــذشت و ســهـل بــاشـد اگر احــتـمـــال دارد به قــــیـامت اتـصـالــی چه خوشست در فــراقـــی همه عمر صبر کردن به امید آن کـه روزی به کف اوفتد وصالی به تو حــاصـلـــــی نــــدارد غــم روزگـــار گفتن که شــبــی نـخفته باشــی به درازنای سالی غــــم حــــال دردمـــنـدان نــه عجب گرت نباشد که چنین نرفتـه باشد همه عمر بر تو حالی سخنی بگوی با من که چنان اســیــر عــشــقـــم که به خویشتن نــــدارم ز وجودت اشتغالی چه نــشـیـنـی ای قـیـامــت بـنـمـای سـرو قامـت به خلاف سرو بستــــــان که ندارد اعتدالی که نه امشب آن سماعست که دف خــلاص یـابد به طپانچه​ای و بربط بــــرهــد به گوشمالی دگـــر آفـــتـاب رویـــــت مــنـمـای آســـمـــان را که قمر ز شرمساری بشکـست چون هلالی خط مشک بوی و خالت به مناسـبــــت تو گویی قــلـم غـبـار مـی​رفـت و فـروچـکیـد خـــالی تو هم این مگوی سعدی که نظر گنــــــــاه باشد گنــه​سـت بــرگــرفـتــن نظر از چنین جمالی