وقتی چشمات دیگه اشکی برا ریختن نداشته باشه وقتی دیگه قدرت فریاد زدنم نداشته باشی وقتی دیگه حتی دفتر و قلم هم تنهات گذاشته باشن وقتی از درون، تمام وجودت یخ بزنه وقتی چشم از دنیا ببندی و آرزوی مرگ کنی وقتی احساس کنی دیگه هیچ کس تو رو درک نمیکنه چشمات و ببندو از ته دل از خدا بخواه که صدات کنه

تورادر بغض شبگیر شقایق ، كنار بارش آواز دیدم ، به شوق لحظه های ارغوانی تو را در غربت خود برگزیدم ، تو با دستان خوب و باصفایت ، مرا تا قصر مرجانها كشاندی ، سحرگاهان به شط بی كرانه ، مرا در جشن سنجاقك نشاندی ............................................................................................ آسمان آبی است ، پاکی و صداقت اش زیباست . می شود از دستان نیلوفر ، پلی برای رسیدن به آسمان ساخت . می شود از دنیا گذشت و آن را به حلقه فنا آویزان کرد . می توان از نیستی به بودن ، و از ظلمت به روشنایی رسید . می توان دلی لبریز از صداقت داشت و بر چشم آهوان بوسه زد. می توان از هفت آسمان ، که بر بام هستی بنا گردیده بالا رفت . می توان به اوج رسید ... به کمال عبودیت . می توان او را دید … من هم یک آسمانی هستم اما اسیر خاک . می خواهم پرواز کنم ... روح آسمانیم در جسم خاکی حقیر نمی گنجد . می خواهم رها شوم ... پلاکانی از آسمان برایم گسترده شده و من پله پله رو به آسمان خدا پیش می روم ...........................................................................................

عشق به گونه ای معجزه آسا فقدان خاطرات قدیمی را جبران میکند . همه ی عواطف دیگر نیاز به گذشته دارند ، اما عشق خود گذشته ای خلق می کند که به مانند افسونی ما را در بر می گیرد www.masouuud.blogfa.com